หลี่ม่านที่กำลังฝึกซ้อมตัวสั่นขึ้นมา
แปลกจัง ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกหนาวขึ้นมานะ
“วันนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” หญิงร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม
เธอเป็นครูฝึกสมรรถภาพร่างกายของหลี่ม่าน หลังเกมปรากฏขึ้น อาชีพนี้ก็ได้รับความนิยมมาก เพราะทุกคนไม่อยากตายในเกม จึงจ้างครูฝึกสมรรถภาพร่างกายมาฝึกตัวเองโดยเฉพาะ
แต่ค่าจ้างแพงมาก ไม่ใช่ทุกคนจะจ่ายไหว
หลี่ม่านที่กำลังชกกระสอบทรายหยุดมือ ก่อนเช็ดเหงื่อ “ก็พอไหวค่ะ”
หญิงคนนั้นบีบต้นแขนเธออย่างไม่ค่อยพอใจ “ทำไมฝึกกล้ามเนื้อมาตั้งนานแล้วยังเป็นแบบนี้อยู่อีกล่ะ”
หลี่ม่านรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อาจเป็นเพราะสภาพร่างกายมั้ง”
“แบบนี้ไม่ได้นะ งั้นเน้นฝึกความคล่องตัวแล้วกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอค่อนข้างไว ถ้าสู้คนพวกนั้นไม่ไหวก็หลบแล้ววิ่งเข้าใจไหม?”
“...เข้าใจค่ะ”
หลี่ม่านจึงถูกจัดให้เข้าไปฝึกในห้องที่เน้นความเร็วและความคล่องตัวโดยเฉพาะ เธออยู่ในนั้นติดต่อกันเป็นเวลานาน จนกระทั่งเกมครั้งต่อไปใกล้จะเริ่มขึ้น ถึงได้กลับบ้านไปเตรียมตัว
อาหารกับน้ำเป็นของจำเป็น แต่เธอไม่ได้เตรียมไป
มือใหม่ไม่มีทางเตรียมของพวกนี้ การปลอมตัวเป็นมือใหม่ช่วยให้คนอื่นลดความระแวงลงได้ วิธีนี้เธอใช้ได้ผลเสมอ ครั้งนี้ก็จะทำแบบเดิม
เมื่อเข้าเกมอย่างเป็นทางการ
เสียงจักรกลดังขึ้นในหูของทุกคน
【เกมเริ่มต้นแล้ว โปรดไปถึงปราสาทก่อนฟ้ามืด เมื่อพบสัตว์ ห้ามสบตากับมัน ขณะสัตว์กำลังกิน ห้ามลืมตา มิฉะนั้นจะต้องพบกับผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัว】
คำใบ้ของเกมยังคงเรียบง่ายและชัดเจน