“เป็นอะไรไป? หน้าแดงมากเลย” หลี่ม่านถามอย่างเป็นห่วง
มือที่กุมข้อมือเธอกระชับแน่นขึ้น ลูกกระเดือกของฮั่วหลิงเหิงขยับขึ้นลง ก่อนเสียงแหบพร่าจะเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร กระจกบานนี้...”
เขาอยากอธิบายเรื่องกระจกให้เธอฟัง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับชะงักไป
ภาพในกระจกตรงหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ฉากนองเลือด แต่เป็นภาพคนหลายคู่กำลังพัวพันแนบชิดกัน ฮั่วหลิงเหิงเบือนหน้าหนี เขาไม่สนใจภาพแบบนี้เลย
เขาสังเกตเห็นหญิงสาวหลุบตาลง แก้มขาวผ่องแต้มสีแดงระเรื่อ แสดงว่าเธอก็เห็นภาพนั้นเช่นกัน
ฮั่วหลิงเหิงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “รอให้คนอื่น ๆ เสร็จแล้ว พวกเราก็น่าจะออกไปได้”
“พวกเขา...” หลี่ม่านอึกอัก
“กระจกพวกนี้น่าจะทำให้คนเห็นความปรารถนาและความกลัว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนปลอบเธอว่า “พวกเราไม่เป็นไร”
หลี่ม่านกะพริบตาอย่างสงสัยใคร่รู้ “แล้วพี่ฮั่วเห็นอะไรเหรอคะ?”
ฮั่วหลิงเหิงไม่ได้มองเธอ เขาดุนกระพุ้งแก้มด้วยลิ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “เห็นเรื่องบางอย่างในอดีต...”
เธอไม่ได้สงสัยอะไร เพียงพยักหน้า
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า “แล้วเธอล่ะ เห็นอะไร?”
หลี่ม่านหลุบตา “ฉันเห็นตัวเองเล่นเกมครบห้าครั้งค่ะ”
ตั้งแต่รู้จักกันมา ดูเหมือนเธอจะกลัวตายในเกมอยู่เสมอ แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ใครบ้างไม่กลัวตาย? สำหรับคนอย่างเธอ นับว่าใจเย็นมากแล้ว
ฮั่วหลิงเหิงมองใบหน้างดงามที่หม่นเศร้าของเธอ ใจพลันเกิดแรงปรารถนาขึ้นมา “ฉันจะพาเธอผ่านเกมครั้งนี้ให้ได้ พอกลับไปโลกความจริงแล้ว เธอมาหาฉันได้นะ เกมครั้งหน้า ฉันจะไปกับเธอเอง”