นี่อะไร? เฉิงอวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย
คุณท่านเฉิงพร่ำพูดไปตั้งมากมาย แต่ก็ยังเรียกความสนใจจากลูกชายคนเล็กไม่ได้ จึงถอนหายใจ “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยังไงพูดอะไรลูกก็ไม่ฟังอยู่ดี ขึ้นไปนอนเถอะ รีบนอนหน่อยนะ”
ใครจะคิดว่าลูกชายคนเล็กกลับยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอ “ผมอยากกินอันนี้”
คุณท่านเฉิงชะงักไป ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เด็กคนนี้เอ่ยปากขออะไร “ลูกอยากกินอะไร ให้แม่ดูหน่อย แม่จะซื้อให้ทุกอย่างเลย!”
เธออยากหยิบโทรศัพท์มาดูให้ชัด ๆ แต่เฉิงอวี่หลบมือเธอ แล้วปล่อยให้เธอดูจากตรงนั้น
คุณพ่อเฉิงเองก็เข้ามาดูด้วยความสงสัย
ในภาพเป็นกล่องบริการส่งของถึงมือสีขาวใบหนึ่ง ข้างในมีน้ำซุป เส้นก๋วยเตี๋ยว และของที่ดูคล้ายเครื่องเคียง สีแดงฉาน ดูแล้วรสจัดไม่น้อย
คุณท่านเฉิงลังเลเล็กน้อย “นี่อะไร ดูไม่ค่อยดีต่อสุขภาพเลยนะ”
เฉิงอวี่พูดซ้ำ “ผมอยากกิน”
เธอจึงเรียกคนรับใช้มาถาม คนรับใช้บอกว่านี่คือก๋วยเตี๋ยวหม้อดินเผา ลองทำดูได้
แต่เฉิงอวี่ส่ายหน้า “ผมอยากกินอันนี้”
หมายความว่าไม่อยากกินของที่พวกเขาทำ แต่อยากกินแบบเดียวกับในภาพ
เฉิงเทียนเสียงเริ่มทนดูไม่ไหว “ของพวกนี้ไม่เหมาะกับนาย นายได้รูปนี้มาจากไหน?”
เฉิงอวี่ไม่ตอบ หดมือกลับ แล้วก้มหน้าลงอย่างห่อเหี่ยว
คุณท่านเฉิงเห็นแล้วก็ปวดใจ จึงตัดสินใจทันที “ได้ ลูกอยากกิน แม่ก็จะให้คนไปซื้อมาให้”
ในภาพมีชื่อร้านอยู่พอดี แม้ร้านจะอยู่ไกลไปหน่อย แต่แค่จ่ายเงินก็ยังให้คนส่งมาถึงหน้าประตูได้
คนที่มาส่งเป็นเจ้าของร้าน เพราะลูกค้าโทรหาร้านโดยตรง ไม่ได้เรียกบริการส่งของถึงมือ แต่ค่าจ้างส่งที่ให้มานั้นมากพอ ๆ กับยอดขายทั้งเดือนของร้าน