ลวดลายในร่องแบ่งออกเป็นสามส่วน แสดงว่ามีกุญแจอยู่สามดอก แต่ไม่มีใครรู้ว่ากุญแจทั้งสามดอกอยู่ที่ไหน
ทุกคนจึงทำได้เพียงค้นหาต่อไป
ฮั่วหลิงเหิงปลีกตัวจากชายหนุ่ม เดินไปอีกด้านเพื่อพลิกดูหนังสือบนชั้น ร่างบอบบางร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขา
“เอ่อ...พี่ฮั่ว”
เสียงของหญิงสาวไม่ได้จงใจดัดให้อ่อนหวาน ทว่ากลับนุ่มนวลไพเราะมาแต่กำเนิด เพียงได้ฟังก็ชวนให้รู้สึกสบายใจ
ฮั่วหลิงเหิงมองใบหน้าหญิงสาว “มีอะไรหรือ?”
น้ำเสียงของเขาไม่ต่างจากตอนพูดกับชายหนุ่มเมื่อครู่
หลี่ม่านบิดนิ้วอย่างประหม่า “ฉันขอตามคุณไปหาเบาะแสได้ไหม?”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากด้านหลังค่อนไปทางข้าง ชายมีรอยสักมองเธอด้วยแววตาดูแคลนและมุ่งร้าย “ช่างเลือกที่พึ่งเสียจริง พาเธอที่เป็นตัวถ่วงไปด้วยทำไม? นอกจากถอดเสื้อผ้าให้คนดูเพลินแล้ว เธอยังมีประโยชน์อะไรอีก?”
หลี่ม่านก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือกลัว หรืออาจจะทั้งสองอย่าง แต่เธอก็ไม่กล้าโต้กลับ
ฮั่วหลิงเหิงขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาไม่ชอบผู้ชายที่มีรอยสักเต็มตัวคนนี้นัก “พูดแบบนั้นเกินไปแล้ว เธอไม่ได้ทำอะไรให้คุณสักหน่อย”
“ไม่เอาน่าเพื่อน นี่คิดจะพาเธอไปด้วยจริง ๆ เหรอ? ฉันอุตส่าห์หวังดี ช่วยสลัดตัวถ่วงไร้ประโยชน์พวกนี้ให้ นายจะจับทีมกับฉันไม่ใช่หรือไง? งั้นฉันไม่ยอมให้มือใหม่ที่มีดีแค่หน้าตาตามไปเป็นภาระหรอก”
ชายมีรอยสักมั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง ราวกับปักใจว่าฮั่วหลิงเหิงจะจับทีมกับเขา เพราะในที่นี้นอกจากผู้หญิงแซ่เจียงแล้ว คนที่ผ่านเกมมามากที่สุดก็คือเขา