สภาพแวดล้อมที่นี่คล้ายอพาร์ตเมนต์เก่า ผนังที่สีร่อนหลุดลุ่ยกับประตูหน้าต่างสไตล์ย้อนยุค ยิ่งทำให้บรรยากาศของอาคารแห่งนี้ดูน่าขนลุก
ฮั่วหลิงเหิงดึงหลี่ม่านหลบเข้าไปในห้องหนึ่ง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงร้องหวาดกลัวทะลุผ่านประตูห้องที่บางเฉียบ เข้ามาในหูของทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน
“ฮิ ๆ ๆ มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกับฉันสิ—”
เสียงของตุ๊กตาผีกระตุ้นประสาทของทุกคนให้ตึงเครียด
ฮั่วหลิงเหิงยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากให้หญิงสาวเงียบ ก่อนจะเดินไปที่ประตูแล้วแนบหูกับบานประตู
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบวิ่งผ่านหน้าห้อง ประตูห้องข้าง ๆ ถูกเปิดออกแล้วปิดลง
ฮั่วหลิงเหิงหันกลับมาคว้าข้อมือเธอ พาเข้าไปหลบในตู้เสื้อผ้า
หลี่ม่านอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจงใจหรือเปล่า พื้นที่ในตู้เสื้อผ้าคับแคบ เธอจึงทำได้เพียงแนบชิดกับเขา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน
เดิมทีเธอสวมเพียงเสื้อกล้ามตัวเล็ก ส่วนเขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำรัดรูป เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ เนื้อผ้าบางแนบเนื้อ พอตอนนี้กอดกันแน่นก็แทบไม่ต่างจากไม่ได้สวมอะไรเลย เธอสัมผัสกล้ามเนื้อทุกมัดบนร่างเขาได้อย่างชัดเจน ขณะที่เนื้อนุ่มนิ่มของเธอก็แนบกับแผงอกแข็งแน่นของเขา
ทุกครั้งที่หายใจ ร่างกายก็เสียดสีกระทบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีอะไรคลุมเครือไปมากกว่านี้อีกแล้ว
หลี่ม่านรู้สึกว่าลมหายใจของเขาค่อย ๆ หนักขึ้น จนแทบทนไม่ไหวและอยากเปลี่ยนท่า
ทันทีที่เธอขยับ กล้ามเนื้อของอีกฝ่ายก็เกร็งแน่น รัดเธอไว้หนักกว่าเดิม เสียงของเขาแหบพร่าราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน “อย่าขยับ เดี๋ยวถูกจับได้”
หลี่ม่านหยุดทันที ใบหน้าแนบอยู่ตรงไหล่เขา ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก