นอกห้องผู้ป่วย หิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
เหวินซีค่อย ๆ หลับตาลงบนเตียงสีขาวสะอาด จบชีวิตสั้น ๆ วัยสิบแปดปีลง
วินาทีถัดมา คล้ายมีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูเหวินซี นางเพิ่งตั้งใจเงี่ยหูฟังให้ชัดขึ้น เสียงอึกทึกวุ่นวายก็พลันทะลักเข้ามาในโสตประสาท——
“นางนั่นแหละ! ภาชนะศักดิ์สิทธิ์เลือกนาง!”
“รีบให้นางถวายเลือดหัวใจ! รีบทำพิธีบูชายัญ!”
เหวินซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความคิดสับสนวุ่นวาย อาการมึนงงจู่โจมเข้ามาชั่วขณะ หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงพบว่าตนกำลังยืนอยู่ในโถงใหญ่กว้างขวางที่ตกแต่งอย่างโบราณ
นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ตนไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?
ใครช่วยให้นางฟื้นขึ้นมา?
แต่จะมีใครช่วยให้นางฟื้นขึ้นมาได้กัน?
เหวินซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนกวาดตามองรอบตัวอย่างเงียบเชียบ——
คานแกะสลักภาพวาดงดงาม ทว่าเครื่องเรือนกลับเก่าแก่เรียบง่าย
ตรงหน้านางมีวัตถุยาวรูปร่างประหลาดเปล่งแสงสีเขียว ดูคล้ายกิ่งไม้ ส่วนในมือนางประคองภาชนะที่เปล่งแสงเช่นกัน ทว่ารัศมีแสงกลับอ่อนจางมาก
เหวินซีกะประมาณจำนวนคน เห็นว่าตามริมและมุมโถงมีคนยืนอยู่ราวแปดเก้าคน ทุกคนสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาลแบบเดียวกัน มีลวดลายด้ายทองถักทอ เครื่องแต่งกายดูโบราณ ทั้งยังแผ่บารมีไม่ธรรมดา
เวลานี้พวกเขากำลังจ้องนางเขม็งราวกับเสือจ้องเหยื่อ
หรือจะพูดให้ถูก คือจ้อง “ชาม” ในมือนาง
เหวินซีไม่รู้สถานการณ์ แต่ก็สังเกตได้อย่างเฉียบคมว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มีเจตนาดีสักเท่าไร
ขณะนั้นเอง เสียงกลไกก็ดังขึ้นในสมองของนาง——
【ยินดีต้อนรับโฮสต์สู่โลกบำเพ็ญเซียน มณฑลชิหมิง】
【ขณะนี้คือปีที่สิบสี่แห่งศักราชหยวนอู่ของอาณาจักรเทียนฉี หรือปีที่หนึ่งหมื่นสามสิบสองแห่งปฏิทินมณฑลชิหมิง ตัวตนที่สร้างขึ้นให้ท่านคือองค์หญิงเจาซูแห่งอาณาจักรเทียนฉี เสียวเหวินซี กระดูกอายุสิบสี่ปี】
【ตรวจพบว่าชีวิตของโฮสต์กำลังถูกคุกคามโดยตรง จึงออกภารกิจสิทธิพิเศษมือใหม่ หลบเลี่ยงพิธีบูชายัญในวันนี้ รางวัลคือการปลุกรากวิญญาณ หากล้มเหลวไม่มีบทลงโทษ】
หญิงคนหนึ่งเอ่ยเสียงขรึมว่า “คนมาเตรียมค่ายกล ทำพิธีบูชายัญ”
เหวินซีเพิ่งย่อยข้อมูลจากเสียงกลไกได้ไม่นาน ก็ได้ยินประโยคนี้เข้า จนโกรธเสียแทบหัวเราะ——
บูชายัญหรือ?
เปิดฉากมาก็ให้ตายเลยหรือไง?
แล้วยังบอกว่าล้มเหลวไม่มีบทลงโทษอีก?
น่าขันสิ้นดี แน่นอนว่าไม่ต้องมีบทลงโทษ เพราะนางจะตายตรงนี้ไปเลย
ตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ เขาสวมชุดเต๋าสีเขียวอ่อน ดูแล้วอายุไม่เกินสิบสี่สิบห้าปี สายตาของทุกคนในโถงพลันจับจ้องไปที่เขา
เด็กหนุ่มเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย มองชามในมือเหวินซีแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ปฏิกิริยาอ่อนมาก”
เขาไม่พอใจ
ชายคนหนึ่งถอนหายใจ “แต่ก็ช่วยไม่ได้ ท่านประมุขน้อย นางเป็นคนเดียวในตอนนี้ที่ทำให้ภาชนะศักดิ์สิทธิ์เกิดเสียงสะท้อนได้”
เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปาก ก็มีคนอีกคนวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “ท่านประมุขน้อย แย่แล้ว ผลชีวิตวิญญาณของประมุขตระกูลคนก่อนในศาลบรรพชนสลายไปแล้ว”
ผู้คนพากันฮือฮา บ้างสื่อสารกันด้วยญาณในทะเลจิตสำนึก บ้างก็พูดคุยกันเสียงเบา
สีหน้าเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป เขากำลังจะยกเท้าออกไป ชายวัยกลางคนรีบเอ่ยขึ้นว่า “แล้วเรื่องของนางล่ะ——”
เหวินซีฉวยโอกาสทันที “ในเมื่อภาชนะศักดิ์สิทธิ์ไม่พอใจข้า การบังคับเอามาเกรงว่าจะไร้ประโยชน์ ซ้ำยังอาจทำให้สิ่งของชิ้นนี้เสียหายด้วย ไม่สู้ลองใหม่วันหลัง บางทีอาจยังมีทางพลิกผัน”
“อย่างไรเสีย วันนี้ก็ไม่เหมาะสม มิใช่หรือ?”
เหวินซีรอผลอย่างกระวนกระวาย หวังเพียงว่าจะถ่วงเวลาไปก่อนได้——เจ้าสิ่งนั้นบอกแค่ว่าต้องหลบเลี่ยงพิธีบูชายัญวันนี้ ไม่ได้บอกอย่างอื่น เอาชีวิตรอดให้พ้นวันนี้ก่อนค่อยว่ากัน
สุ้มเสียงกังวานดุจแก้วใสดังขึ้น ครู่เดียวก็กลบทุกเสียง ทำให้โถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน
คนเหล่านั้นมองเหวินซีอย่างครุ่นคิด สีหน้าซับซ้อน
เด็กหนุ่มชุดเขียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไร้ความรู้สึก “คนมา พานางกลับไปยังห้องรับรอง”
สิ้นเสียง ก็มีสาวใช้หน้าตางดงามหวานละมุนปรากฏตัวจากนอกห้องทันที นางก้มหน้าพาเหวินซีไปยังเรือนห่างไกลผู้คนแห่งหนึ่ง
เหวินซีไม่มีอารมณ์จะสังเกตท่าทางของนางอย่างละเอียด เพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นสาวใช้ยกมือขึ้น ประสานมือทำมุทรา คล้ายวางค่ายกลเสร็จแล้วจึงหันกลับไปเฝ้าอยู่หน้าประตู
เมื่อปิดประตูห้อง เหวินซีก็ถอนหายใจออกมา รู้สึกเหมือนมีหัวสองหัวให้ปวด
นางเดาว่าตนเองน่าจะข้ามภพมา แต่เหตุใดถึงไม่ให้ข้อมูลภูมิหลังอะไรเลย?
นางลองติดต่อสิ่งประหลาดเมื่อครู่ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ฮัลโหล? อยู่ไหม?”
“เจ้าเป็นคนพาข้ามาที่นี่หรือ? ภารกิจของข้าตอนนี้ถือว่าสำเร็จแล้วหรือยัง?”
จากนั้นเสียงประหลาดก็ดังขึ้นในสมองของเหวินซีอีกครั้ง——
【สวัสดีโฮสต์ ข้าคือระบบของท่าน เสี่ยวหมิง ต่อจากนี้ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน จนกว่าท่านจะเปลี่ยนชะตาชีวิตได้】
เหวินซียิ่งสงสัย “ชะตาอะไร?”
【ในโลกนี้ ภัยพิบัติจากฟ้าดินและเคราะห์ร้ายจากมนุษย์จะมาเยือนในปีที่ห้าสิบแปดแห่งศักราชหยวนอู่ ต้นไม้เทพผู้พิทักษ์มณฑลชิหมิงอย่างต้นเลียงอี้ผัวซัวจะถูกทำลาย】
【เพื่อหยุดยั้งโลกจากการล่มสลาย ข้าจึงเลือกท่านและสร้างทุกสิ่งขึ้นใหม่ เพื่อแสวงหาหนทางรอด】
เหวินซีไม่ได้ดีใจ กลับถามอย่างระมัดระวังว่า “ทำไมต้องเป็นข้า?”
ชาติก่อนนางเจ็บป่วยเรื้อรัง ได้แต่ติดอยู่ในห้องผู้ป่วย ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ระหว่างความเป็นกับความตายทุกวัน นางไม่คิดว่าตัวเองมีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การถูกระบบเลือก
ตอนนี้เหวินซีเดินมาถึงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง และมองเห็นรูปร่างหน้าตาของตนในกระจกชัดเจน——
ดวงตาเรียวรูปใบหลิว คิ้วโค้งบาง ริมฝีปากบาง จมูกโด่งมน ระหว่างคิ้วมีไฝแดงเม็ดหนึ่ง
อาจเรียกได้ว่าเป็นใบหน้าเจ้าแม่กวนอิม
ใบหน้านี้เหมือนกับชาติก่อนของนางทุกประการ เพียงแต่สีหน้าดูมีชีวิตชีวากว่ามาก
ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยนางก็ไม่รู้สึกขัดเขิน
【ข้อมูลแสดงให้เห็นว่า ศักยภาพของท่านสูงที่สุดในบรรดาผู้ที่ถูกคัดเลือก】
เหวินซีเหมือนได้ยินเสียงกลไกในสมองคล้ายเสียงหัวเราะ ก่อนที่มันจะหยิบยื่นข้อเสนอของตน——
【เมื่อภารกิจสำเร็จ มารดาของท่านจะฟื้นคืนชีพ】
หัวใจเหวินซีพลันกระตุก นางไม่เคยพบหน้าบิดาตั้งแต่ยังเด็ก เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของมารดาเพียงลำพัง ตอนนางอายุสิบสาม รถของมารดาพุ่งตกจากถนนบนภูเขาลงไปในแม่น้ำเชี่ยวกราก หาศพไม่พบ
เหวินซีวัยเยาว์ไม่เคยยอมเชื่อว่ามารดาตายแล้ว เอาแต่เฝ้ารอว่าสักวันนางจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย——
มารดาจะบ่นพึมพำพลางปิดหน้าต่างที่นางแอบเปิดไว้ แล้วตำหนินางว่าไม่เชื่อฟัง
ในห้องผู้ป่วยที่ปิดตายแห่งนั้น ท่ามกลางการทรมานจากเครื่องมือแพทย์ เหวินซีกัดฟันทนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ยังมีชีวิตไม่รอด ไม่ทันรอมารดากลับมา……
แววตาเหวินซีไหววูบ “ทำภารกิจสำเร็จแล้ว เจ้าจะส่งข้ากลับบ้านไหม?”
【แน่นอน เสี่ยวหมิงไม่เพียงจะส่งท่านกลับบ้าน แต่ยังจะมอบร่างกายที่แข็งแรงให้ท่านด้วย อีกอย่างหนึ่ง ร่างกายของท่านในตอนนี้มีสุขภาพค่อนข้างดี】
เหวินซีชะงักไป ก่อนอดไม่ได้ที่จะกระโดดอยู่กับที่สองครั้งทันที ไม่เป็นลม ไม่ใจสั่น ไม่มีสัญญาณชีพหายไป——
ความรู้สึกนี้ดีเหลือเกิน!
【ท่านยินดีรับภารกิจและเปลี่ยนชะตาของมณฑลชิหมิงหรือไม่?】
เหวินซีไม่ได้ตอบตกลงอย่างหุนหัน กลับถามย้ำอีกครั้งว่า “ถ้าภารกิจล้มเหลวจะเป็นอย่างไร?”
【จะส่งท่านไปเกิดใหม่ตามจุดจบเดิมที่ท่านเสียชีวิตไปแล้ว】
เหวินซีหัวเราะ “อย่างนี้นี่เอง ฟังดูแล้วลองดูก็ไม่เสียหาย มีสัญญาไหม? เจ้าเป็นระบบที่ถูกต้องตามกฎหมายหรือเปล่า?”
นางป่วยหนักจริง ๆ และไม่ได้ออกจากห้องผู้ป่วยมานานกว่าสิบปี แต่ก็อ่านหนังสือมาไม่น้อย ไม่อยากถูกหลอก
ทันทีที่พูดจบ หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่เปล่งแสงอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเหวินซี บนนั้นมีข้อความบันทึกเงื่อนไขต่าง ๆ ไว้
เหวินซีอ่านทีละข้ออย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีช่องโหว่แล้วจึงถามว่า “ข้าต้องลงนามอย่างไร?”
【เพ่งสมาธิไปที่กระดาษแผ่นนั้น แล้วตั้งใจอย่างแรงกล้าว่าจะประทับจิตสำนึกของตนลงไป】
เหวินซีเม้มริมฝีปาก พยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ลงนามในสัญญาสำเร็จ
ในเมื่อตัดสินใจจะอยู่ที่นี่แล้ว ก็ถึงเวลาเริ่มทำความเข้าใจสถานการณ์ได้แล้ว
เหวินซีเอียงศีรษะ นึกถึงฉากที่เกือบถูกบังคับให้บูชายัญเมื่อครู่ “ข้าไม่ใช่องค์หญิงหรือ? แล้วทำไมถึงถูกบีบให้จนมุมแบบนี้?”
【ภายในมณฑลชิหมิง อำนาจราชวงศ์หมายถึงชนชั้นสูง แต่ไม่ได้อยู่เหนือทุกสิ่ง】
【ตระกูลเหวินแห่งต้ายอวี่เป็นผู้ที่สวรรค์ลิขิต ประทานพรจากวิถีสวรรค์ อยู่เหนือราชวงศ์และสำนักต่าง ๆ คนเหล่านั้นที่ท่านเห็นเมื่อครู่เป็นสมาชิกสายหลักของตระกูลเหวินแห่งต้ายอวี่】
【สมาชิกตระกูลเหวินแห่งต้ายอวี่ไม่คำนับจักรพรรดิ ไม่หลีกทางให้สำนักต่าง ๆ มีเพียงผู้ที่พวกเขาเคารพจากใจเท่านั้นที่สมควรได้รับพิธีคำนับใจของตระกูลเหวิน】
【พวกเขาต่างหากคือขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในมณฑลชิหมิง】
เหวินซี:……
นางก็แซ่เหวิน คนอื่นก็แซ่เหวิน แล้วเหตุใดเหวินเหมือนกันถึงไม่เหมือนกัน?
【แซ่เหวินในชื่อของท่านถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ท่านปรับตัวได้เร็วขึ้น จึงไม่ได้ตัดออก】
เหวินซีเกาศีรษะ ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกเหมือนกำลังเกาะกระแสคนอื่นอยู่ก็ไม่รู้?
นางถามต่ออีกประโยคว่า “แล้วรากวิญญาณที่นี่แบ่งระดับกันอย่างไร?”
【แบ่งระดับเป็นฟ้า ดิน ลึกลับ เหลือง คะแนนอยู่ที่ 1-100 คะแนน 1-50 เป็นรากวิญญาณระดับเหลือง 51-80 เป็นระดับลึกลับ 81-90 เป็นระดับดิน 91-100 เป็นระดับฟ้า】
เหวินซีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ไม่รู้เลยว่ารากวิญญาณของข้าจะอยู่ระดับไหน……”
【โฮสต์ไม่ต้องกังวล ศักยภาพของท่านกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่แย่นัก】เสี่ยวหมิงรีบตอบ ก่อนหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า【อีกอย่าง พรสวรรค์ด้านรากวิญญาณไม่ดี ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งไม่ได้】
【ตรวจพบว่าท่านทำภารกิจมือใหม่สำเร็จแล้ว กำลังมอบรางวัล】
【ปลุกรากวิญญาณ】
【โปรดเลือกด้วยตนเองว่าจะปิดบังปรากฏการณ์ฟ้าดินหรือไม่ และจะแยกคลื่นพลังวิญญาณหรือไม่】
เหวินซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเลือกทางที่ปลอดภัยไว้ก่อน “แยกคลื่นพลังวิญญาณ”
ตอนนี้นางอยู่ในถิ่นของคนอื่น คนเหล่านั้นเมื่อครู่ก็จับจ้องนาง แถมยังไม่ได้มีเจตนาดี นางคงไม่ได้บ้าถึงขั้นไม่ปิดบังปรากฏการณ์ฟ้าดิน
โลกบำเพ็ญเซียนอันตรายมากจริง ๆ
【ขอเตือนด้วยความหวังดี การปลุกรากวิญญาณอาจมีความเจ็บปวดร่วมด้วย】
“ได้”
ระบบสั่งการกระบวนการแล้วรออยู่นาน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงร้องเจ็บของโฮสต์ จึงถามด้วยความสงสัย【โฮสต์ไม่เจ็บหรือ?】
เหวินซียิ้ม “ก็พอทนไหว ชาติก่อนข้าอยู่กับเครื่องมือแพทย์พวกนั้นตลอด ความเจ็บแบบนี้ก็พอ ๆ กับการรักษาครั้งหนึ่ง ข้าทนได้”
ระบบชะงักงัน
กระบวนการปลุกรากวิญญาณอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ก็ชี้ชัดแล้วว่าพรสวรรค์ของเหวินซีไม่ธรรมดา
หนึ่งเค่อผ่านไป เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ในน้ำเสียงกลไกอันราบเรียบมีความตื่นเต้นเจืออยู่เล็กน้อย
【ยินดีด้วย โฮสต์ปลุกได้——】
【รากวิญญาณไม้ระดับเทพ】
【ผู้บำเพ็ญจนถึงขั้นสูงสุด สามารถควบคุมพฤกษาแห่งฟ้าดิน และควบคุมรากกำเนิดของสรรพสิ่ง】
——————
【ที่ฝากสมอง~】
ระดับการบำเพ็ญของเรื่องนี้มีดังต่อไปนี้——
ฝึกปราณ สร้างรากฐาน แก่นทองคำ ก่อกำเนิดวิญญาณ ขั้นแปรเทพ หลอมสุญตา ผสานกาย มหายาน ข้ามเคราะห์
คำแนะนำในการอ่าน:
1. เซ็นสัญญาตีพิมพ์เล่มแล้ว ความคืบหน้าในการตีพิมพ์ดูได้ที่เวยป๋อ @ฝานเฉียเฉ่ามู่เจีย
2. ตัวตนนางเอกถูกระบบสร้างขึ้น ไม่มีร่างเดิมและไม่ได้เข้ามาแทนที่ พรสวรรค์สูงที่สุดและแข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนรุ่นเดียวกัน มีปมปูทางไว้มากมาย หากไม่ชอบสามารถออกไปได้เลย ขอความกรุณาอย่าวิจารณ์โจมตีก่อนเฉลยปม ขอบคุณ
3. มีคู่รักคือเสียวอี้ บทพระเอกไม่มาก มีเส้นเรื่องแอบรักยาวนานและคลั่งรักขั้นสุด (เส้นความรักค่อนข้างจาง เนื้อเรื่องหลักคือช่วยโลก)
4. อย่าสปอยล์นะ! หากจำเป็นต้องสปอยล์จริง ๆ กรุณาตั้งกระทู้แยก เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ไม่ชอบสปอยล์เห็น (คนที่อ่านครั้งแรกอาจอ่านคอมเมนต์ให้น้อยหน่อย เพื่อไม่ให้เสียอรรถรส)
5. (กระซิบเบา ๆ: ใจข้าน้อยบอบบาง ทุกท่านโปรดปรานี หากไม่ชอบก็เลิกอ่านได้ อย่าด่ากันนะ)
ขอให้ทุกคนได้พบหนังสือที่ชอบ ส่งหัวใจให้~
ยิ้มรับความสุข