ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่ทุกคนรู้ดีว่าคำพูดนั้นมีน้ำหนักแค่ไหน
การเอาของจากสุสาน ฟังดูเหมือนจะร่ำรวย แต่พอลงมือทำจริง ครึ่งหนึ่งพึ่งฝีมือ อีกครึ่งพึ่งดวง มือไวเกินไปก็เกิดเรื่อง มือช้าเกินไปก็โดนคนอื่นตัดหน้า ยิ่งตอนนี้พวกประธานปู่เป่าซานยังเดินวนอยู่ข้างนอก
เจิ้งโหย่วเต๋อชี้ไปที่ประตูแคบทางซ้ายก่อน
“จิ้วเฟิงตามฉันมา หม่าใหญ่กับหม่าเอ้อร์ไปทางขวา เหอปากแหว่งเฝ้าปากทาง คอยฟังข้างนอก”
เหอปากแหว่งอมยาเส้นไว้ในกระพุ้งแก้ม พยักหน้าทีหนึ่ง “มีความเคลื่อนไหวเมื่อไร ฉันจะเรียก”
หม่าเอ้อร์ถามเสียงเบา “หัวหน้า ผมลงมือได้ไหม”
เจิ้งโหย่วเต๋อมองเขาแวบหนึ่ง
หม่าเอ้อร์รีบเปลี่ยนคำพูด “ผมแค่ถามดู ตอนนี้มือผมซื่อยิ่งกว่าพระโพธิสัตว์ในวัดอีก”
เหอปากแหว่งพูดว่า “พระโพธิสัตว์ไม่เล่นพนัน”
หม่าเอ้อร์หุบปาก
ปากทางเข้าห้องโถงข้างซ้ายถูกตุ๊กตาดินเผาที่ล้มลงขวางไว้ครึ่งหนึ่ง เจิ้งโหย่วเต๋อไม่ได้เตะหรือดึง แค่ใช้ชะแลงเขี่ยเศษดินเผาไปด้านข้างให้เกิดช่องแคบ ๆ ดินเผาพวกนั้นกรอบมาก กระทบแรงหน่อยก็ร่วนเป็นผง พวกเราเบี่ยงตัวมุดเข้าไป พอแสงไฟฉายส่องลงมา แสงสะท้อนก็ทำเอาผมตาพร่าไปวูบหนึ่ง
ไม่ใช่แสงทอง
แต่เป็นประกายหม่นที่สะท้อนจากสนิมทองแดง
ห้องโถงข้างซ้ายไม่ใหญ่ ข้างในส่วนมากเป็นอุปกรณ์ม้าและอาวุธ วางเรียงอยู่รอบผนัง มีโกลนม้า ห่วงบังเหียน หัวเข็มขัดทองแดง แผ่นประดับสายคาดเอว และแท่งไม้หลายท่อนที่ผุจนกลายเป็นโคลนดำ บนพื้นมีเค้าโครงอานม้าชุดหนึ่ง ไม้ผุหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงเครื่องประดับทองแดงกระจัดกระจายอยู่ที่เดิม ราวกับมีม้าตัวหนึ่งเน่าเปื่อยอยู่ตรงนี้ เหลือไว้เพียงกระดูก
เจิ้งโหย่วเต๋อย่อตัวลงมองแวบหนึ่ง “เครื่องขี่ม้าที่ฝังไปพร้อมศพ”