เจิ้งโหย่วเต๋อมองเขา “งั้นคุณก็ไปทางซ้าย”
คำพูดนั้นเด็ดขาดมาก
ประธานปู่เป่าซานกลับชะงักไปชั่วขณะ
หม่าเอ้อร์หัวเราะ “ประธานปู่เป่าซาน ทางซ้ายกว้าง เหมาะกับผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่าน เชิญเลย ไม่ต้องเกรงใจ”
ประธานปู่เป่าซานไม่สนใจเขา จ้องเจิ้งโหย่วเต๋อเขม็ง “เจิ้งแขนเดียว เรื่องวันนี้ยังไม่จบ ไม่ว่าตราจะอยู่ในมือของสิ่งนั้นหรืออยู่ในมือคุณ สุดท้ายก็ต้องเอาขึ้นตาชั่งทั้งนั้น”
เจิ้งโหย่วเต๋อพูดว่า “เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนเถอะ”
ประธานปู่เป่าซานพยุงใบหน้ายาวให้ลุกขึ้น “ไป”
ใบหน้ายาวลังเล “ประธานปู่ ทางซ้ายมีน้ำ...”
“ไป”
ใบหน้ายาวปิดปากเงียบ
ทั้งสองเดินลงไปตามทางน้ำฝั่งซ้าย ประธานปู่เป่าซานใช้มือข้างหนึ่งพยุงใบหน้ายาว อีกข้างกำก้อนหินไว้ ร่างของพวกเขาถูกความมืดกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว แสงสลัวนั้นสั่นไหว ยืดเงาของทั้งคู่ให้ทอดยาวเรียว
หม่าเอ้อร์มองแผ่นหลังของพวกเขา “ไม่คิดจะห้ามจริง ๆ เหรอ?”
เจิ้งโหย่วเต๋อพูดว่า “ห้ามความโลภได้หรือไง?”
หม่าเอ้อร์เกาคอ “ก็จริง ประธานปู่เป่าซานคนนี้ ต่อให้ยมบาลมายืนเก็บตั๋วอยู่หน้าประตู เขาก็คงต้องถามว่าลดราคาได้ไหม”
ฉันเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เจิ้งโหย่วเต๋อไม่หัวเราะ เขาแค่มองไปทางซ้ายแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินต่อ “หม่าใหญ่นำหน้า จิ้วเฟิงอยู่ตรงกลาง หม่าเอ้อร์ปิดท้าย เอากระเป๋าแนบอก อย่าห้อยไว้กับก้อนหิน”
ทางขวาปีนยากกว่าที่เห็น
น้ำลดลงจนถึงเอวแล้วก็หายไป ใต้เท้ามีแต่หินแหลม ในซอกหินมีโคลน เหยียบแล้วลื่น หม่าใหญ่เปิดทางอยู่ข้างหน้า มือหนึ่งจับขอบหิน อีกมือปัดเศษหินที่ขวางทางให้ตกลงไป เจิ้งโหย่วเต๋อมีแขนเดียว แต่ปีนได้ไม่ช้า เขาใช้ไหล่กับเข่าช่วยออกแรง ท่วงท่าประหยัดแรงกว่าพวกเราทุกคน