ตอนเจิ้งโหย่วเต๋อยื่นชะแลงสั้นให้ผม ผมไม่ได้รับมาทันที
ไม่ใช่ว่าไม่กล้า
แต่พอรับของชิ้นนี้ไว้ ชีวิตของทุกคนในสุสานก็เหมือนถูกวางไว้บนหูผมครึ่งหนึ่งแล้ว
ทางช่องโจรกรรมมีดินละเอียดร่วงลงมา เสียงไม่ดังนัก แต่ในสุสานกลับได้ยินชัดเป็นพิเศษ นั่นไม่ใช่หนู ไม่ใช่ลม มีคนกำลังไถตัวลงมาตามผนังช่อง
เหอปากแหว่งถอยไปอยู่ข้างประตูห้องศพหลัก จอบด้ามสั้นอยู่ในมือเขาแล้ว
หม่าใหญ่ดึงหม่าเอ้อร์ถอยหลังไป
หม่าเอ้อร์สบถเสียงเบา “เป่าซานไอ้แก่สารเลว นี่เกิดมาเป็นหมาหรือไง ได้กลิ่นแล้วตามมาจริง ๆ”
เจิ้งโหย่วเต๋อไม่สนใจเขา เอาแต่จ้องผม “จิ้วเฟิง อย่าลน ฟังดวงตา ฟังผนัง ฟังแท่นรองโลงศพ ตรงไหนกลวง ตรงไหนปลอม บอกมา”
ผมพยักหน้า รับชะแลงสั้นมา แล้วล้วงด้ามไม้ท่อนหนึ่งออกจากกระเป๋า
นี่เป็นของที่คุณตาฝ่ายแม่เหลาให้ผม แต่เดิมตัดมาจากด้ามจอบ แล้วหลังจากนั้นผมก็พกติดตัวมาตลอด
การฟังเสียงกลั่นแก้วไม่ใช่ศาสตร์วิเศษอะไร
พูดให้ตรงก็คือการฟังเสียงสะท้อน
ดินแน่น ดินร่วน อิฐ หิน โพรง น้ำ ทุกอย่างให้เสียงสะท้อนกลับมาไม่เหมือนกัน คนนอกฟังแล้วก็ได้ยินแค่เสียง แต่ผมฟังมานานจนแยกออกว่าข้างในมีอะไรหรือเปล่า
ผมเดินไปตรงหน้าดวงตาสัตว์บนผนังก่อน
ลวดลายสีดำกับแดงบนผนังถูกควันรมจนหม่น ผมใช้ด้ามไม้เคาะเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ตึก
เสียงสั้นและแข็ง
เคาะข้าง ๆ อีกทีก็ยังแข็ง
หม่าเอ้อร์อดถามไม่ได้ “เป็นยังไงบ้าง”
“หลังดวงตาไม่ใช่โพรงใหญ่ อย่างมากก็มีทางเล็ก ๆ สักทาง”
เจิ้งโหย่วเต๋อถาม “เชื่อมไปไหน”
ผมเอียงหูแนบผนัง แล้วเคาะอีกสองครั้ง
คราวนี้มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากในผนัง ไม่เหมือนเสียงลม คล้ายสายน้ำกำลังเลียซอกหิน
ผมนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงย่อตัวลง เคาะไล่ไปทางซ้ายตามโคนผนัง
ตึก ตึก ตึก
พอถึงใต้เสาปลอม เสียงก็เปลี่ยนไป
ตุ้ม
ผมหยุดมือ
หม่าใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ทันที
เจิ้งโหย่วเต๋อกดไฟฉายลง “พูดมา”
“ข้างล่างมีโพรง”
“ช่องซ่อนลับเหรอ” หม่าเอ้อร์ถามอย่างตื่นเต้น