ผู้อาวุโสสี่จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าปล่อยให้ไป๋อิงรักษา ก็มีแต่จะถูกนางรักษาจนตาย
แต่เขาจนปัญญาจริง ๆ
หลังกลับไป เขาพยายามหาทางให้คนทั้งตระกูลเหยียนออกตามหาสถานที่ปิดด่านของเจินเหรินมู่ ทว่าคนมากมายช่วยกันค้นหา กลับยังหาไม่พบ
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เขารอไม่ไหวอีกต่อไป
เขาต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้
จะกินยาที่เจินเหรินมู่ให้มาเพื่อยืดอายุขัย แล้วรอเจินเหรินมู่ออกจากด่าน
หรือเสี่ยงสักครั้ง ไปหไป๋อิงให้รักษาโรค
เมื่อนึกถึงว่าเจินเหรินมู่มีโอกาสถึงเก้าส่วนที่จะไม่ออกจากด่านภายในสามเดือน เขาก็กัดฟันตัดสินใจเดินทางไปสำนักหลิงเซียวเพื่อพบไป๋อิง
คนตระกูลเหยียนคุกเข่าเรียงรายอยู่หน้าสำนักหลิงเซียว ผู้อาวุโสสี่ยังยกเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียน อาจารย์ของไป๋อิงมาอ้างอีกด้วย
ในที่สุดไป๋อิงก็เดินออกมาจากสำนักหลิงเซียว
“ท่านแน่ใจหรือว่าจะให้ข้ารักษา?”
ผู้อาวุโสสี่มองเด็กสาววัยเยาว์ตรงหน้า ก่อนจะกัดฟันแล้วตอบนางว่า “ใช่”
ไป๋อิงเดินไปตรงหน้าผู้อาวุโสสี่ ยกมือของเขาขึ้น แล้ววางนิ้วลงบนชีพจร
“ยาที่ช่วยยืดอายุขัยได้สามเดือน ท่านยังไม่ได้กินใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสสี่รีบตอบ “ยังไม่ได้กิน”
ตอนที่ไป๋อิงกล่าวในตระกูลเหยียนว่ายานี้ห้ามกินเด็ดขาด เขาก็ลังเลมาตลอดว่าจะกินดีหรือไม่ ยังดีที่ไม่ได้กินมันลงไป
“ดีแล้ว ยานี้ห้ามกินเด็ดขาด หากกินเข้าไป ต่อให้เป็นเซียนต้าหลัวก็ช่วยท่านไม่ได้”