“ไม่!”
ฉินจื่อจินพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง! เขาไม่กล้าเชื่อเลยว่าหร่วนซินโหรวจะทำกับเขาเช่นนี้
ก่อนถูกหร่วนซินโหรวผลักไปหาเสือดาวลายดำ เขายังคิดแต่จะพาหร่วนซินโหรวหนีออกไปด้วยกัน
ทั้งที่ตัวเขาเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่ก็ยังอุตส่าห์บินไปหาหร่วนซินโหรวเพื่อช่วยนาง
แล้วนางเล่า? นางกลับผลักเขาไปสู่ความตายด้วยมือตนเอง!
ฉินจื่อจินกระแทกเข้ากับร่างของเสือดาวลายดำอย่างแรง
เสือดาวลายดำกระโจนขึ้นอย่างฉับพลัน กดเขาไว้ใต้ร่าง
ฉินจื่อจินขยับตัวไม่ได้เลย
“ช่วยด้วย!”
เขาร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว ทว่าหร่วนซินโหรวไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย นางบินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา
ฉินจื่อจินจ้องมองทิศทางที่นางจากไป ดวงตาเอ่อล้นด้วยน้ำตาที่ไหลรินลงมา
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้? เหตุใดกัน!”
เขาเอาแต่พร่ำถามว่าเหตุใด
ในใจก็ถามซ้ำว่าเหตุใด
ในสำนัก เขามอบความดีทั้งหมดที่มีให้หร่วนซินโหรวเพียงคนเดียว
ไม่ว่าหร่วนซินโหรวต้องการสิ่งใด เขาก็ทำทุกวิถีทางเพื่อสนองให้นาง
หร่วนซินโหรวกล่าวว่าไป๋อิงไม่ดี เขาก็ยืนอยู่ข้างนางเป็นคนแรก เขาลำเอียงเข้าข้างหร่วนซินโหรวที่สุดเสมอมา!
แต่เหตุใดนางถึงทำกับเขาเช่นนี้?
ฉินจื่อจินเจ็บปวดจนรู้สึกราวกับหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับไม่เปิดโอกาสให้เขาครุ่นคิดเรื่องเหล่านั้น เสือดาวลายดำอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวเล็บน่าสะพรึง
หัวใจของฉินจื่อจินหดเกร็ง ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างดุจกระแสไฟฟ้า เขาเบิกตากว้าง จ้องสัตว์ปีศาจดุร้ายตรงหน้า ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ เสือดาวลายดำคำรามต่ำ ๆ เสียงนั้นประหนึ่งเสียงคำรามจากขุมนรก ทำให้เลือดในกายของฉินจื่อจินแทบแข็งตัว