“เคร้ง—”
เสียงระฆังใสกังวานดังไปทั่วสนามขึ้นอย่างกะทันหัน ผู้ดูแลบ่อนพนันเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก่อนประกาศเสียงดังว่า “ปิดรับเดิมพันแล้ว! การประลองใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น ขอเชิญทุกท่านย้ายไปยังลานประลอง!”
ฝูงชนเริ่มเคลื่อนตัว ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังลานประลอง
เซี่ยอวี่เวยเดินตามองค์ชายสี่ จงใจผ่านข้างไป๋อิง แล้วลดเสียงลงกล่าวว่า “พี่หญิง อีกเดี๋ยวต้องระวังตัวให้ดีนะ อย่าได้...บาดเจ็บเชียว” แววตานางวาวโรจน์ด้วยความมุ่งร้าย แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเห็นไป๋อิงขายหน้าบนเวทีประลอง
ไป๋อิงไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
องค์ชายสามเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านหญิง” องค์ชายสามก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงต่ำ “หากรู้สึกว่าไม่เหมาะสม ตอนนี้ถอนตัวก็ยังทัน ข้าสามารถ...”
“ไม่จำเป็น” ในที่สุดไป๋อิงก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “การประลองครั้งนี้ ข้าชนะได้”
เซี่ยอวี่เวยหัวเราะพรืด ราวกับไม่เคยได้ยินเรื่องขบขันยิ่งกว่านี้มาก่อน
“เช่นนั้นข้าจะรอดูฝีมือของพี่หญิง”
—
เสียงระฆังทุ้มต่ำดังขึ้น ม่านค่ายกลรอบลานประลองค่อย ๆ ยกตัวขึ้น ลวดลายวิญญาณไหลเวียน แผ่คลุมเวทีประลองไว้ภายใน
บรรดาตัวแทนจากขุมอำนาจต่าง ๆ ทยอยนั่งลงบนอัฒจันทร์ผู้ชม
คนของสำนักเสวียนเทียนนั่งประจำอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก ผู้อาวุโสหลายคนมีสีหน้าหม่นคล้ำ นิ้วมือใต้แขนเสื้อกว้างกำแน่นเป็นหมัด
บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม รองประมุขสำนักหมื่นพิษค่อย ๆ ลุกขึ้น นิ้วมือผอมแห้งลูบถุงพิษที่ห้อยอยู่ตรงเอว น้ำเสียงแหบพร่าดุจงูพิษแลบลิ้น “หลายปีมานี้ สำนักเสวียนเทียนช่างเสื่อมถอยไร้ผู้มีความสามารถเสียจริง...” เขาจงใจลากเสียงท้ายให้ยาวกว่าปกติ เสียงนั้นยิ่งเสียดหูท่ามกลางความเงียบสงัดของลานประลอง “การประลองครั้งนี้ถึงกับหาศิษย์ที่พอจะสู้ได้สักคนยังไม่ได้หรือ?”