เหยียนชื่อหลิงยืนนิ่งงันอยู่กับที่ เมื่อปลายนิ้วแตะถูกคราบน้ำตาเย็นเฉียบบนแก้ม ทั้งร่างก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด
เขาค่อย ๆ ก้มหน้ามองหยาดน้ำบนปลายนิ้ว รูม่านตาสั่นไหวเล็กน้อย
“ข้า...ร้องไห้หรือ?”
เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับลอยมาจากที่ห่างไกล
“เหตุใดข้าถึงร้องไห้ให้คนที่น่าชังเช่นนั้นด้วย?”
หร่วนซินโหรวจากไปพร้อมกับบรรพชนฮวาหยางนานแล้ว รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันยามสายลมพัดผ่าน
เหยียนชื่อหลิงปาดน้ำตาทิ้งอย่างแรง พยายามยกมุมปากขึ้น
เขายิ้มออกมาจริง ๆ
มุมปากแข็งทื่อยกขึ้น ทว่ากลับดูน่าเกลียดยิ่งกว่าตอนร้องไห้
หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่เต้นล้วนก่อให้เกิดความเจ็บปวดแหลมคม
เขาค่อย ๆ ทรุดเข่าลงกับพื้น นิ้วมือเรียวยาวจิกฝังลงในดิน ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้...”
เขาเกลียดนางอย่างชัดเจน
เกลียดที่นางไม่เห็นหัวใคร เกลียดที่นางรังแกหร่วนซินโหรว เกลียดที่นางทรยศสำนัก เกลียดที่นางทำลายรากวิญญาณของหร่วนซินโหรว เกลียดที่นางสังหารอาจารย์... เขาทำทุกสิ่งก็เพื่อให้นางชดใช้มิใช่หรือ?
แต่บัดนี้—
ภาพของนางกลับผุดขึ้นในห้วงความคิดอย่างห้ามไม่อยู่