บทที่ 492 เมื่อถึงจุดเดือด
ขั้นหลอมสุญญตา แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
เพียงแรงกดดันจากญาณสายหนึ่งของบรรพชนฮวาหยาง ก็ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญชั้นยอดแห่งสำนักหลิงเซียว รวมถึงไป๋อิง แทบหายใจไม่ออก! พวกเขาทุ่มสุดกำลัง เผาผลาญโลหิตแท้ ถึงขั้นยอมทำลายรากฐานของตนเอง จึงพอฝืนต้านการโจมตีส่ง ๆ ครั้งหนึ่งของอีกฝ่ายไว้ได้
แต่สำหรับบรรพชนฮวาหยางแล้ว เขายังไม่ได้ลงมือจริงจังเสียด้วยซ้ำ!
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ไออำมหิตที่วนเวียนรอบกายก็กลืนกินเจตจำนงของทุกคนราวกับห้วงเหว ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ระหว่างฟ้าดินแห่งนี้ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพถึงสิบแปดคนจับจ้องอยู่ รอฉวยโอกาสลงมือได้ทุกเมื่อ!
“พรวด—” ไป๋อิงกระอักโลหิตออกมาอีกครั้ง อวัยวะภายในสั่นสะเทือนไปหมด นางปาดคราบเลือดตรงมุมปากอย่างแรง แววตาเปี่ยมด้วยความไม่ยินยอม
เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้!
ต่อให้พวกเขาดิ้นรนสุดชีวิต กัดฟันทนต่อไป สุดท้ายก็มีแต่จะถูกผลาญจนตายอยู่ที่นี่!
สายตาของนางกวาดมองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว สมองขบคิดฉับไว ค้นหาหนทางรอดที่อาจเป็นไปได้ทุกทาง
ค่ายกลเคลื่อนย้าย!
ก่อนเดินทางมา นางเตรียมค่ายกลเคลื่อนย้ายไว้ชุดหนึ่งเป็นพิเศษ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ทว่าตอนนี้ค่ายกลผนึกโบราณใต้เท้าของนางได้ปิดกั้นพลังแห่งมิติทั่วทั้งบริเวณไว้อย่างสมบูรณ์ คลื่นมิติใด ๆ ล้วนถูกสะกด ค่ายกลเคลื่อนย้ายจึงไม่อาจเปิดใช้ได้!
“หรือว่า...ไม่มีทางออกแล้วจริง ๆ...” ความสิ้นหวังวูบหนึ่งผุดขึ้นในใจไป๋อิง แต่นางก็กดข่มมันลงอย่างรวดเร็ว