คนเหล่านั้นลงมือวางค่ายกลใหญ่ทีละแห่งอย่างไม่รอช้า เกรงไป๋อิงจะหลบหนีไปได้
ทุกครั้งที่พวกเขาวางค่ายกลใหญ่สำเร็จ สีหน้าของมู่หรงจิ่นก็ยิ่งย่ำแย่ลง ส่วนคิ้วของไป๋อิงก็ขมวดแน่นขึ้นทุกที
เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้เตรียมการสำหรับวันนี้มานานแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้นางหนีไปจากที่นี่แม้แต่น้อย
ควรทำอย่างไรดี?
หรือว่านางจะต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ โดยไม่มีหนทางใดเหลือแล้ว?
ในใจไป๋อิงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม นางบังคับตนเองให้สงบลง
นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีวันมาตายซ้ำที่นี่เด็ดขาด!
ไป๋อิงไม่ได้รีบร้อนทำลายค่ายกลอีก แต่นำหญ้าวิญญาณที่พกติดตัวออกมาวางไว้บนฝ่ามือ
นางปรุงโอสถได้รวดเร็วยิ่ง แทบจะในชั่วพริบตา หญ้าวิญญาณก็เริ่มหลอมรวมและแปรเปลี่ยนภายใต้การห่อหุ้มกับกระตุ้นของพลังวิญญาณ กลิ่นโอสถเข้มข้นพลันแผ่กระจายไปทั่ว
นางไม่มีเวลาแม้แต่จะหยุดพัก รีบหยิบโอสถวิญญาณที่ปรุงขึ้นด้วยตนเองยื่นให้มู่หรงจิ่น เพื่อให้ทั้งสองประคองตัวต่อไปได้
เหล่าผู้บำเพ็ญนึกไม่ถึงว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ไป๋อิงจะยังไม่ยอมแพ้ ทั้งยังคิดต้านทานต่อไปอีก
พวกเขายังไม่ทันได้เยาะเย้ย ก็เห็นสีหน้าของมู่หรงจิ่นดีขึ้นทันทีที่กินยาซึ่งไป๋อิงยื่นให้
โอสถวิญญาณของไป๋อิงออกฤทธิ์อย่างชัดเจน เพราะจี้หยกภายในร่าง ต่อให้นางปรุงโอสถอย่างส่งเดช ก็ยังเปี่ยมด้วยพลังชีวิต
พลังวิญญาณในร่างมู่หรงจิ่นเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน แม้แต่โล่ที่ก่อนหน้านี้เขาฝืนตั้งขึ้นมาอย่างยากลำบากก็แข็งแกร่งมั่นคงขึ้นมาก