เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนทำลงไป ไป๋ตี๋ก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้
นางเกลียดไป๋อิงเข้ากระดูกดำ หากเป็นคนอื่นที่นางจะล้างแค้น บางทีนางคงไม่ทำเรื่องที่ทำร้ายผู้อื่นแต่กลับไม่เกิดประโยชน์แก่ตนเองเช่นนี้
แต่คนคนนั้นคือไป๋อิงเชียวนะ!
ทั้งที่เป็นบุตรสาวของบิดามารดาเหมือนกัน ไป๋อิงกลับไม่ได้เติบโตเคียงข้างพวกท่าน ขาดความรักความเอาใจใส่จากครอบครัวมาตั้งแต่เล็ก นางควรจะเป็นเหมือนขอทานข้างถนนที่ไม่มีใครเหลียวแล ดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางความทุกข์ยาก ได้แต่เฝ้ามองชีวิตสุขสบายของตนด้วยความอิจฉามิใช่หรือ?
ทว่าไป๋อิงไม่เพียงไม่ตกต่ำอย่างที่นางคิด กลับยังโดดเด่นเหนือผู้คน มีความสามารถเป็นเลิศ เรื่องเช่นนี้จะให้นางกล้ำกลืนความแค้นลงไปได้อย่างไร?
รากวิญญาณของนางตกเป็นของตนแล้ว พรสวรรค์ของนางก็ควรเป็นของตนด้วย
“สมควรตาย! นางสมควรตาย!”
ไป๋ตี๋กัดฟันก่นด่าเสียงต่ำ แต่ละคำราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังอย่างเข้มข้น
ยามนี้นางยืนอยู่ตรงทางเข้าคลังลับ รอบบริเวณอบอวลด้วยกลิ่นอายลึกลับและอันตราย แสงตรงปากทางวูบวาบเป็นระยะ ผู้ฝึกตนมากมายแห่กันเข้าไปด้านในอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาฉายแววละโมบ ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง
ในหมู่คนเหล่านั้น ยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมสุญตาอยู่ด้วย เพื่อให้เข้าไปในคลังลับได้อย่างราบรื่น พวกเขาถึงกับร่วมมือกันทำลายกฎเดิมของคลังลับ อิทธิฤทธิ์อันแข็งแกร่งที่สำแดงออกมาส่องสว่างสลับทับซ้อนตรงทางเข้า แผ่พลังน่าสะพรึงกลัว