เพราะการจัดฉากของเจินเหรินมู่ ผู้คนภายนอกจึงพากันวิพากษ์วิจารณ์ไป๋อิงอย่างมากมาย คนเหล่านั้นไม่กล้าวิจารณ์อู๋หานซง จึงหันมาเห็นไป๋อิงเป็นลูกพลับนิ่ม คิดบีบคั้นนางตามใจชอบ
คำพูดของคนเหล่านี้ช่างไม่น่าฟัง มีคำด่าทอสารพัดรูปแบบ
อู๋หานซงโกรธจนแทบคลั่ง เขาสามารถสังหารคนเหล่านั้นได้ แต่ไม่อาจฆ่าทุกคนให้หมด
“ไอ้สารเลวเจินเหรินมู่! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องไม่อยู่นิ่งแน่! ตอนนี้ข้าจะไปฆ่าเขาเสีย!”
อู๋หานซงโกรธจนเขี้ยวแทบหัก
แต่ไป๋อิงกลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย “รอให้เขารักษาผู้อาวุโสสี่ก่อน ทุกคนก็จะเห็นธาตุแท้ของเขาเอง”
อู๋หานซงแทบถูกไป๋อิงทำให้ร้อนใจตาย “เจ้าไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนเช่นไร! หากเจ้ารู้ เจ้าก็ต้องอยากฆ่าเขาเหมือนข้าแน่!”
เหตุที่อู๋หานซงเป็นศัตรูกับเจินเหรินมู่ซึ่งเป็นหมอ ก็เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยได้รับการช่วยชีวิตจากหมอตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
“ตอนนั้นก็นับว่าเป็นโรคประหลาดที่รักษายาก หมอตัวเล็กคนนั้นเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนรักษาโรคนี้ได้ จึงได้รับความชื่นชอบจากผู้บำเพ็ญมากมาย
แต่เจินเหรินมู่ไม่ยอมให้ใครได้รับความนิยมมากกว่าตน เขาจึงใช้วิธีการสารพัดปล่อยข่าวลือและใส่ร้ายหมอตัวเล็กคนนั้น
หมอตัวเล็กทนต่อความมุ่งร้ายและคำด่าทออย่างไร้เหตุผลของผู้คนไม่ไหว สุดท้ายถึงกับฆ่าตัวตาย
ลองคิดดูสิ อัจฉริยะหนุ่มที่ยังเยาว์วัยเช่นนั้น กลับต้องสิ้นชีพเพียงเพราะเรื่องแบบนี้”