ซูอวี่มองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดเลยว่าเพียงตั้งใจมาช่วยไป๋อิง กลับกลายเป็นว่าเขานำไป๋อิงเข้าสู่ค่ายกลใหญ่ของฉินหัวเจินเหรินด้วยตัวเอง และผลักนางไปสู่ทางตันเช่นนี้!
“ท่านอาจารย์!”
เสียงของซูอวี่สั่นเครือ เขาไม่รู้ว่าตนยังพอทำอะไรได้อีก
เมื่อเทียบกับไป๋อิงที่บรรลุขั้นทารกแรกกำเนิดแล้ว ตอนนี้เขายังอยู่เพียงขั้นแก่นทองระยะแรกเท่านั้น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนเหล่านี้เลย
แค่คนใดคนหนึ่งปลดปล่อยแรงกดดันออกมาเพียงเสี้ยวเดียว เขาก็ถูกกดจนแทบเดินไม่ไหวแล้ว
ช่องว่างระหว่างเขากับคนกลุ่มนี้กว้างใหญ่เกินไป เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขา เขาก็ไม่ต่างจากมดตัวหนึ่ง
“ท่านอาจารย์ โปรดปล่อยไป๋อิงไปเถิด”
ซูอวี่ทำได้เพียงอ้อนวอนอาจารย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะรู้ดีว่าต่อให้ระดับบำเพ็ญของอาจารย์ก็ยังไม่สูงที่สุดในหมู่คนเหล่านี้ก็ตาม
ต่อให้อาจารย์ยอมปล่อยไป๋อิงไป ก็ไม่มีประโยชน์ คนกลุ่มนั้นไม่ยอมปล่อยนางแน่
หัวใจบีบรัดอย่างเจ็บปวด ทว่านอกจากอ้อนวอนอาจารย์แล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไร้ทางรอดเช่นนี้ เขาทำได้เพียงมองไป๋อิงตายอยู่ตรงนี้ตาปริบ ๆ
ฉินหัวเจินเหรินมองเขาอย่างรำคาญ ไม่ได้คิดช่วยไป๋อิงอย่างที่ซูอวี่หวัง กลับตวาดว่า “หุบปาก!”