ลู่หรานยืนนิ่งงันไปทั้งคน เขามองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนยกมือขึ้นปิดปากที่สั่นระริก
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยถูกตบเช่นนี้มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น คนตรงหน้าคือบิดาของเขา!
บิดาผู้รักและเอ็นดูเขามากที่สุด
จะเป็นไปได้อย่างไร...
“ท่านพ่อ?”
ลู่หรานร้องเรียกลู่เทียนหยา ทว่าสายตาที่ลู่เทียนหยามองเขากลับไร้ความอ่อนโยนเช่นวันวาน มีเพียงความเดือดดาล
ไอ้โง่นี่ เพราะรู้ว่าเก็บความลับไม่อยู่ เขาจึงไม่ได้บอกข่าวว่าเหล่าบรรพชนป่วยหนักให้มันรู้
แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้!
“ขอโทษ! ขอโทษแม่นางไป๋เดี๋ยวนี้!”
ชั่วขณะนั้น ไม่เพียงลู่หรานเท่านั้น ทุกคนในที่นั้นล้วนตกตะลึง
ไป๋อิงมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่?
ผู้ดูแลกิจการของตระกูลลู่กลับไม่เข้าข้างบุตรชายตนเอง แต่ยืนอยู่ฝ่ายไป๋อิง!
ลู่หรานมองบิดาของตนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ราวกับเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ในสายตาเขา ไป๋อิงก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี แม้นางจะมีพลังบำเพ็ญสูงส่ง นับเป็นยอดอัจฉริยะฟ้าประทานก็ตาม
แต่ในแคว้นเป่ยหยวนแห่งนี้ ตระกูลลู่เคยพบอัจฉริยะเช่นใดมาบ้าง?
เขาเคยเห็นบิดาปกป้องคนหนุ่มสาวเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ลู่เทียนหยากล่าวต่อว่า “ไอ้สารเลว! เจ้ากล้าล่วงเกินแม่นางไป๋ได้อย่างไร?”