“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้น ทำลายความเงียบงันโดยรอบ
ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาด ร่างกายทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
กระบี่เหินประจำกายที่เขาหวงแหนราวกับของล้ำค่า บัดนี้กลับแทงทะลุร่างของเขาอย่างจัง
โลหิตแดงฉานทะลักออกจากบาดแผลไม่ขาดสายราวเขื่อนแตก ไหลนองรวมกันใต้ร่าง กลายเป็นแอ่งเลือดที่ชวนให้ใจสั่น
“นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ผู้บำเพ็ญคนนั้นหวาดหวั่นสุดขีด เขาฝืนทนความเจ็บปวด พยายามเชื่อมโยงกับกระบี่เหินของตนอีกครั้ง
ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความแปลกแยกและเย็นชา กระบี่เหินที่เคยประสานใจเป็นหนึ่งเดียวกับเขา บัดนี้ตัดขาดจากเขาอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังกลายเป็นของไป๋อิงโดยสมบูรณ์!
นี่มันวิธีการอันน่าสะพรึงกลัวแบบใดกัน?
สามารถลบรอยประทับวิญญาณที่เขาฝากไว้บนกระบี่เหินได้หมดจดในพริบตา แล้วยึดของวิเศษประจำกายของเขาไปเป็นของตน เรื่องเช่นนี้แทบไม่เคยมีผู้ใดได้ยินมาก่อน
สีหน้าของผู้บำเพ็ญซีดเผือดราวกระดาษ โลหิตบนใบหน้าหายไปจนสิ้น ดูราวกับถูกสูบเอาพลังชีวิตไปจนหมด
เว้นเสียแต่ว่า...
ชั่วพริบตานั้น ดวงตาของผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดเบิกกว้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
เว้นเสียแต่ว่าญาณของนางจะเหนือกว่าเขาอย่างเทียบไม่ติด!
มิฉะนั้นนางจะทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ได้อย่างไร
ยามนี้ สายตาที่เขามองไป๋อิงราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวจากขุมนรกชั้นเก้า ภายใต้ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความหวาดกลัวคู่นั้น ร่างของไป๋อิงดูใหญ่โตขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด