เมื่อไป๋ตี๋กับพวกกลับมาถึงจวนตระกูลไป๋ ใบหน้าของทุกคนก็มืดครึ้มราวกับถูกหมึกย้อม
ทันทีที่ก้าวเข้าห้องของตน นางก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา คว้าข้าวของใกล้มือขว้างใส่รอบด้านอย่างบ้าคลั่ง
แจกันกระแทกผนังจนแตกกระจาย เศษชิ้นส่วนปลิวว่อน โต๊ะเก้าอี้ถูกคว่ำลงกับพื้น ส่งเสียงดังทึบ
เวลานี้เพลิงโทสะพลุ่งพล่านอยู่รอบกายนาง ความโกรธแค้นถึงขีดสุดแล้ว
“เหตุใดกัน! เหตุใด?” ไป๋ตี๋คำรามเสียงแหบพร่า “เหตุใดนางยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดไม่ตายไปเสีย! ข้าทุ่มเทมามากมาย จนตอนนี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ คนที่ควรเป็นจุดสนใจของทุกคนก็คือข้า แล้วเหตุใดนางถึงโผล่มาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของข้าอีก!
ข้าสั่งให้คนมากมายไปฆ่านางแล้ว! เหตุใดกัน? ตาเฒ่าสารเลวนั่น เหตุใดถึงต้องปกป้องนางด้วย!
เหตุใด? เหตุใดกัน?
เหตุใดทุกสิ่งที่ดีถึงเป็นของนาง! เหตุใด!”
ความริษยาถาโถมดั่งคลื่นยักษ์ กลืนกินไป๋ตี๋จนหมดสิ้น ทำให้นางไม่อาจถอนตัวขึ้นมาได้
นางเดินวนไปมาในห้อง มือทั้งสองขยุ้มเส้นผมตนเอง เล็บแทบจิกลงไปถึงหนังศีรษะ ความทรมานทำให้นางแทบคลุ้มคลั่ง
ตั้งแต่เล็กจนโต นางไม่เคยเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกนี้ราวกับมีมดนับหมื่นกัดกินหัวใจอยู่
คนที่ควรตายและหายไปจากชีวิตนาง กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์ แล้วปรากฏตัวในโลกของนางอีกครั้ง จะให้นางยอมรับได้อย่างไร?