ไป๋อิงมีสีหน้าเย็นชา ดวงตากวาดมองคนกลุ่มนั้นเบื้องหน้าราวคมดาบน้ำแข็ง นางลอบหยิบธงค่ายกลเคลื่อนย้ายออกมาแล้ว ตั้งใจจะส่งคนเหล่านี้ไปยังห้วงมิติแห่งนั้นเมื่อครู่ จากนั้นค่อยสังหารให้สิ้นซากในคราเดียว
ทว่าไป๋อิงคาดไม่ถึงเลยว่า ก่อนค่ายกลเคลื่อนย้ายจะเริ่มทำงาน ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพเหล่านั้นกลับดูราวกับถูกสูบกระดูกสันหลังออกไป ต่างพากันทรุดเข่าลงกับพื้นทีละคนดังตุบ ท่วงท่าพร้อมเพรียงกันประหนึ่งซักซ้อมมาแล้ว
“ผู้บำเพ็ญไป๋ โปรดไว้ชีวิตด้วย!” ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยเสียงสั่นเจือแวววิงวอน “นับจากวันนี้ พวกข้าจะยึดถือผู้บำเพ็ญไป๋เป็นใหญ่ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับท่าน” ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลร่วงจากหน้าผาก หยดลงบนพื้นตรงหน้า
“ใช่แล้ว พวกข้าจะเชื่อฟังผู้บำเพ็ญไป๋ทุกอย่าง!” คนที่เหลือต่างพากันกล่าวคล้อยตาม เสียงดังระงมก้องไปทั่วลานโล่ง จากนั้นสิ่งที่พวกเขาทำก็ทำให้ไป๋อิงประหลาดใจไม่น้อย พวกเขากัดปลายนิ้วโดยไม่ลังเล เค้นโลหิตวิญญาณหยดหนึ่งที่เปล่งประกายประหลาดออกมา โลหิตวิญญาณลอยอยู่เหนือปลายนิ้ว แผ่แสงเรืองรองจาง ๆ สิ่งนี้คือแก่นชีวิตของผู้บำเพ็ญ เป็นที่ฝากฝังพลังบำเพ็ญเพียรและชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขา
โลหิตวิญญาณสำคัญยิ่งต่อผู้บำเพ็ญทุกคน เพียงมอบโลหิตวิญญาณออกไป ก็เท่ากับยกอำนาจตัดสินเป็นตายของตนให้ผู้อื่นโดยไม่มีข้อแม้ ยามนี้หากไป๋อิงรับโลหิตวิญญาณเหล่านั้นไว้ เพียงนึกคิดวูบเดียวก็ทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพผู้หยิ่งผยองเบื้องหน้าสลายวิญญาณตายตกอย่างไร้ซากได้ทันที