แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของไป๋อิง พลังในจี้หยกคลุ้มคลั่งหลั่งไหลเข้าสู่เส้นลมปราณราวกับกระแสน้ำหลาก นางยกระดับพลังของตนขึ้นเป็นสามเท่าในทันที
ชั่วพริบตาเดียว ลมปราณของนางก็ทะยานสูงขึ้นเป็นลำดับ พลังวิญญาณรอบกายเดือดพล่าน ก่อเกิดเป็นปราณคุ้มกายสีแดงชาดคลุ้มคลั่ง แม้แต่อากาศยังถูกแผดเผาจนบิดเบี้ยว
“ตาย!”
นางตวาดเสียงเย็น พลิกฝ่ามือคราหนึ่ง เกล็ดมังกรที่เปล่งแสงเย็นเยียบวูบวาบก็พุ่งทะยานออกไป!
ก่อนหน้านี้เพียงชั่วอึดใจ ผู้บำเพ็ญชุดม่วงยังคงโอหังเอ่ยวาจาข่มขู่ แต่เมื่อเห็นเกล็ดมังกรชิ้นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว ก่อนซีดขาวราวกระดาษ ขนทั่วร่างลุกชัน ความรู้สึกถึงภัยมรณะที่ไม่เคยประสบมาก่อนเลื้อยขึ้นมาตามแผ่นหลังราวกับอสรพิษ
“นี่มันอะไรกัน!”
เขาเห็นชัดเจนว่าเกล็ดมังกรแผ่แรงกดดันอันชวนให้หายใจไม่ออก ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือมิติรอบเกล็ดมังกรยังบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับไม่อาจรองรับพลังอันน่าสะพรึงที่แฝงอยู่ภายในได้
ในชั่วขณะที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขารีบเรียกโล่วิเศษป้องกันที่ตนภาคภูมิใจที่สุดออกมา นั่นคือโล่แสงเร้นลับทองม่วง
โล่ใบนี้หลอมขึ้นจากทองม่วงพันปีผสมเหล็กเร้นลับ บนผิวสลักอักขระป้องกันไว้เต็มไปหมด เคยช่วยเขาต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพช่วงปลายมาแล้ว
“จงต้านไว้ให้ข้า!” เขาอัดพลังวิญญาณเข้าไปในโล่อย่างบ้าคลั่ง แสงสีทองม่วงเจิดจ้าพลันส่องสว่างจากพื้นผิวโล่ ก่อเกิดเป็นม่านพลังวิญญาณหนาทึบ
ทว่า...
“กร๊อบ!”
เสียงแตกร้าวใสกังวานดังขึ้น รูม่านตาของผู้บำเพ็ญชุดม่วงหดเล็กลงเหลือเท่าปลายเข็มในฉับพลัน