ผู้อาวุโสเสวี่ยเยี่ยนแห่งสำนักวิญญาณโลหิตแสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนก้าวออกมาหนึ่งก้าว เขาประสานมือคารวะเทพธิดาปิงพั่วแห่งวังจันทราเหมันต์พลางกล่าวว่า “สหายเต๋าปิงพั่ว ผู้ที่ถูกตราประทับติดตามระบุตำแหน่งซ่อนตัวอยู่ในถ้ำแห่งนี้ ทว่า...” เขาจงใจทอดเสียงยาว แววตาฉายประกายหวาดหวั่น “ภายในถ้ำยังหลงเหลือแรงกดดันของยอดฝีมือจากแดนเบื้องบน พวกเราถึงกับก้าวเข้าไปไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว”
ทันทีที่สิ้นคำ เหล่าผู้บำเพ็ญที่อยู่ในบริเวณนั้นก็พากันแตกตื่นขึ้นมา
จวินกระบี่ชิงหมิงแห่งสำนักกระบี่สวรรค์หรี่ตาลงทันควัน แม้แต่เทพธิดาปิงพั่วผู้เย็นชาเป็นนิจยังเผยสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ไอเย็นรอบกายเพิ่มขึ้นหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว
“แรงกดดันของยอดฝีมือจากแดนเบื้องบน...” เฒ่าประหลาดชื่อเลี่ยนเลียริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “มรดกสืบทอดนั้นจะล้ำเลิศเพียงใดกัน?”
“ฮ่า ๆ ๆ!” เสียงห้าวหาญพลันระเบิดขึ้น ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งสวมหนังสัตว์ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง ตบโต๊ะดังปัง “ข้าติดอยู่ในขั้นแปรเทพช่วงปลายมาสามร้อยปีแล้ว ครานี้ต้องเสี่ยงคว้าโอกาสมาให้ได้!” หัวกะโหลกเก้าหัวที่ห้อยอยู่ตรงเอวกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงขยับ
ข้างกาย ผู้บำเพ็ญที่แต่งกายเยี่ยงบัณฑิตโบกพัดเบา ๆ แววตาวูบไหวด้วยประกายเจิดจ้า “ในตำราโบราณบันทึกไว้ว่า แม้แต่เคล็ดวิชาที่ผู้ยิ่งใหญ่จากแดนเบื้องบนทิ้งไว้ตามใจ ก็เพียงพอให้ผู้บำเพ็ญจากโลกเบื้องล่างอย่างพวกเราได้ใช้ไปตลอดชีวิต!”
“จริงด้วย!” เสียงของผู้บำเพ็ญหญิงผู้หนึ่งสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น “หากได้มรดกนี้มา บางทีอาจทะลวงพันธนาการ มุ่งตรงสู่ขั้นมหายานได้!”
ผู้อาวุโสเสวี่ยเยี่ยนกวาดตามองยอดฝีมือจากสำนักต่าง ๆ ที่มารวมตัวกัน น้ำเสียงพลันดังขึ้น “สหายเต๋าทั้งหลายร่วมมือกันถล่มที่แห่งนี้ให้เปิดออกก่อนเป็นอย่างไร? จากนั้นค่อยชิงโอกาสกันตามความสามารถของแต่ละคน”