ยามนี้ฉินหัวเจินเหรินทรุดกองอยู่บนพื้นทั้งร่าง แม้แต่จะลุกขึ้นยืนก็ยังทำไม่ได้
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กหญิงตัวน้อยที่ตนเก็บกลับมาในวันนั้น จะทำได้ถึงเพียงนี้
ยันต์ทดแทนชีวิตบนกายเขาหมดลงแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าการสังหารไป๋อิงคงเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง ทว่าไม่คาดคิดว่าในท้ายที่สุดกลับถูกไป๋อิงควบคุมทุกอย่างไว้!
หากครานี้ไป๋อิงสังหารเขา เขาก็จะตายจริง ๆ!
ฉินหัวเจินเหรินเห็นไป๋อิงทอดสายตามายังตน ความหนาวเหน็บที่ไม่อาจข่มกลั้นพลันแล่นจากปลายเท้าขึ้นสู่ศีรษะ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ไป๋อิงสาวเท้าเข้าหาฉินหัวเจินเหรินทีละก้าว ทุกย่างก้าวหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง สำหรับฉินหัวเจินเหรินแล้ว มันประหนึ่งเหยียบย่ำลงกลางใจ ทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก
เสียงเย็นเยียบของไป๋อิงดังขึ้นตามมา
“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงไม่สังหารเจ้ามาตลอด?”
แววคาดหวังวาบผ่านดวงตาของฉินหัวเจินเหริน
เขารู้ว่าไป๋อิงยังตัดใจจากเขาไม่ได้
“ไป๋อิง... ไป๋อิง ฟังข้าก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าตัดใจจากสำนักฮวาหยางไม่ได้ เรื่องครานี้เป็นความผิดของอาจารย์ อาจารย์ผิดต่อเจ้า อาจารย์รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กที่ให้ความสำคัญกับน้ำใจและคุณธรรม เจ้าไม่อาจตัดใจสังหารอาจารย์ได้หรอก ขอเพียงเจ้ายอมปล่อยอาจารย์ไป อาจารย์จะมอบทุกสิ่งให้เจ้า ทั้งยังจะเชิญเจ้ากลับสำนักฮวาหยางด้วยตนเอง”