ไป๋อิงค่อย ๆ หันกาย สายลมบนภูเขาพัดชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหว เปล่งประกายแวววาวใต้แสงตะวัน
ตราดอกบัวที่ปลายนิ้วของนางหมุนวนอย่างเงียบงัน ทุกลวดลายแผ่กลิ่นอายแห่งวิถีเต๋าอันเก่าแก่และลึกลับ
“ยังมีลูกไม้อะไรอีก?” เสียงเย็นเยียบของนางดังก้องขึ้น ทุกถ้อยคำแฝงแรงกดดันจากฟ้าดิน สะเทือนจิตใจของผู้คนทั่วบริเวณจนสั่นไหว “หากไม่มีแล้ว...”
ลวดลายบนตราดอกบัวทยอยเปล่งแสง แรงกดดันวิญญาณอันน่าสะพรึงแผ่คลุมทั่วทั้งสนาม เศษหินในรัศมีหลายร้อยจั้งทยอยลอยขึ้น ก่อนเรียงตัวเป็นลวดลายลึกล้ำกลางอากาศ
แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่มีขั้นพลังสูงส่งก็ยังหายใจติดขัดในยามนี้ ราวกับมีภูเขาลูกใหญ่ที่มองไม่เห็นกดทับอยู่บนอก
“คราวนี้ถึงตาข้าแล้ว...”
ทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนจ้องภาพเบื้องหน้าด้วยความตะลึง
พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง ตราดอกบัวที่ดูธรรมดานี้กลับมีพลังทัดเทียมกับตราเสวียนเทียนซึ่งเป็นศาสตราเซียนได้ มิหนำซ้ำยังเหนือกว่าเสียด้วย!
“นี่...หรือว่านี่ก็เป็นศาสตราเซียน?”
“ไม่แน่ อาจน่ากลัวยิ่งกว่าศาสตราเซียนเสียอีก!”
“นางเป็นใครกันแน่?!”
เสียงกระซิบกระซาบแพร่ไปทั่วฝูงชน ทุกคนต่างเห็นความตื่นตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อในดวงตาของอีกฝ่าย
ใบหน้าของฉู่อู๋เฉินพลันซีดเผือด
เซี่ยชิงไต้ผู้นี้ผิดปกติไปแล้ว พลังที่นางสำแดงออกมาเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงต้องมาตายที่นี่แน่!