ไป๋ตี๋จ้องมองภาพตรงหน้าเขม็ง ฝุ่นควันคลุ้งตลบ ภูเขาพังทลาย ร่างทั้งร่างของนางแข็งค้างราวกับถูกคาถาตรึงกาย ไม่อาจขยับเขยื้อนได้
ดวงตาของนางเบิกกว้างจนแทบถลน เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ซีดขาวราวกระดาษ
ไป๋อิงแข็งแกร่งขึ้นกว่าตอนอยู่ตระกูลไป๋เสียอีก!
แถมยังแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากด้วย!
เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้?
ไป๋ตี๋กรีดร้องถามอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ร่างแทบพังทลาย
เป็นไปได้อย่างไร?
นางมิใช่สูญเสียแม้กระทั่งรากวิญญาณไปแล้วหรือ? ตอนนี้นางควรเป็นแค่คนไร้ค่าโดยแท้ แล้วเหตุใดถึงแข็งแกร่งขึ้นได้ถึงเพียงนี้?
คำถามนับไม่ถ้วนวนเวียนอยู่ในหัว ทว่ากลับหาคำตอบไม่ได้ นางรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ความมั่นใจในพลังของตนเองและความคาดหวังต่ออนาคตที่เคยมี ล้วนถูกพลังอันแข็งแกร่งที่ไป๋อิงเผยออกมากระแทกจนแหลกสลายในชั่วขณะนี้
ขณะเดียวกัน คนอื่น ๆ ในเหตุการณ์ต่างตะลึงกับการกระทำอันน่าตื่นตะลึงของไป๋อิงจนยืนแข็งเป็นไก่ไม้
พวกเขาอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและยำเกรง ราวกับมีบางสิ่งจุกอยู่ในลำคอ ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังพูดไม่ออก
หากพูดถึงการสั่นคลอนภูเขาเสวียนเถี่ย ในที่นี้ใช่ว่าจะไม่มีใครทำได้