หลังจากคนตระกูลลู่ส่งสิ่งของทั้งหมดให้ไป๋อิงแล้ว นางก็หยิบโซ่เหล็กซึ่งเป็นของวิเศษของตนออกมาทันที ก่อนใช้มันพันรอบลู่ป๋อหย่วน บรรพชนของตระกูลลู่
บนร่างของลู่ป๋อหย่วนมีแมลงมากกว่าผู้บำเพ็ญที่ไป๋อิงเคยรักษาก่อนหน้านี้เสียอีก นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าแมลงเหล่านี้ถูกคนปล่อยมาโดยเจตนา เพื่อดูดซับพลังวิญญาณในร่างของผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพโดยเฉพาะ
ความรู้สึกนี้ราวกับมีใครเปลี่ยนผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพเหล่านี้ให้กลายเป็นอาหารของตน รอเลี้ยงจนพวกเขาเติบใหญ่ อ้วนพี แล้วค่อยเก็บเกี่ยวทีละคน
ไม่รู้ว่าผู้ใดมีความสามารถมากมายถึงเพียงนี้ ถึงกับควบคุมผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพกลุ่มนี้ไว้ในกำมือได้
ไป๋อิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอย่างแรง สีหน้าซีดขาวลงเล็กน้อย
เพื่อค้นหาแมลงทั้งหมดบนร่างลู่ป๋อหย่วน นางต้องลงแรงไม่น้อยในคราวนี้
แต่ครั้งนี้ไป๋อิงไม่ได้ใช้เข็มสังหารแมลงเหล่านั้นเหมือนก่อน นางใช้ของวิเศษชิ้นหนึ่งที่เพิ่งหลอมขึ้นใหม่จับพวกมันทีละตัว
แมลงเหล่านี้น่ากลัวเกินไป ไป๋อิงอยากจับพวกมันไว้ศึกษาดูให้ดี
เมื่อนางพบแมลงตัวสุดท้ายแล้ว ก็หันไปกล่าวกับคนตระกูลลู่ว่า “เรียบร้อยแล้ว”
ลู่ป๋อหย่วนลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความยินดี เขาสัมผัสพลังวิญญาณในร่างตนเอง รู้สึกราวกับได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูไป๋จะรักษาโรคนี้ได้จริงดังคำเล่าลือ”