อีกด้านหนึ่ง เซียวอวี้กำลังเก็บดอกไม้อยู่บนเขาด้านหลังของสำนักฮวาหยาง
เขาจำได้ว่าไป๋อิงชอบดอกไม้สีฟ้ามากที่สุด จึงจงใจมาที่นี่เพื่อเก็บดอกไม้
หร่วนซินโหรวเห็นเซียวอวี้ถือดอกไม้อยู่ในมือ ก็นึกว่าเขาจะมอบให้ตน จึงรีบยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา
แต่เซียวอวี้ไม่ได้มอบดอกไม้เหล่านั้นให้นาง กลับเอ่ยกับนางว่า “ไป๋อิงชอบดอกไอริสสีฟ้ามากที่สุด ข้าจงใจไปเก็บมา เจ้าว่างามหรือไม่? หากนางเห็น คงชอบกระมัง”
สีหน้าของหร่วนซินโหรวพลันหม่นคล้ำ
“นี่เก็บมาให้ไป๋อิงหรือ?”
เซียวอวี้พยักหน้า “ใช่แล้ว”
หร่วนซินโหรวกัดฟันเอ่ย “ศิษย์พี่เซียว สิ่งที่ท่านควรทำไม่ใช่พาไป๋อิงกลับสำนัก แล้วชิงสวนหญ้าวิญญาณของนาง ก่อนควักรากวิญญาณกับแก่นทองของนางออกมาหรือ?
เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านอยากอยู่กับไป๋อิงจริง ๆ กัน? ท่านไม่คิดหรือว่าท่านใส่ใจไป๋อิงมากเกินไป? ตกลงท่านคิดจะพานางกลับมาเมื่อใด!”
สีหน้าของเซียวอวี้พลันฉายแววไม่พอใจ
“ข้าไม่ได้บอกเจ้าแล้วหรือว่า ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับไป๋อิงยังไม่ดีถึงเพียงนั้น ข้ายังอยู่ในช่วงตามเกี้ยวนางใหม่ เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว ไป๋อิงยังไม่ยอมรับข้าอีกครั้ง แล้วข้าจะเอ่ยปากให้นางกลับสำนักฮวาหยางกับข้าได้อย่างไร?”
“แต่...ข้าไม่ชอบให้ท่านอยู่กับไป๋อิง”
แม้แต่หร่วนซินโหรวเองก็ไม่คิดว่าตนจะใส่ใจเซียวอวี้ถึงเพียงนี้ นางไม่ชอบให้เซียวอวี้เข้าใกล้ไป๋อิงเลย ต่อให้เขาทำไปเพราะต้องการสิ่งของที่อยู่กับไป๋อิงก็ตาม