หร่วนซินโหรวมองวัสดุทั้งหลายที่อยู่ในมือด้วยความพึงพอใจ
นางทุ่มเทแรงกายแรงใจอยู่ไม่น้อย ในที่สุดก็รวบรวมวัสดุที่เหยียนชื่อหลิงต้องการได้ครบ ขอเพียงมีของเหล่านี้ นางก็จะส่งไป๋อิงลงนรกได้!
“ไปตายเสีย!”
สีหน้าของหร่วนซินโหรวบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม
“แต่... จะปล่อยให้เจ้าตายง่าย ๆ เช่นนี้ไม่ได้” มุมปากนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “ข้าจะทำให้เจ้าอยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ลง! รอให้พลังฝึกตนของเจ้าสูญสิ้น จนไม่อาจฝึกบำเพ็ญได้อีก ข้าจะคอยดูว่าศิษย์พี่เซียวจะยังชอบเจ้าอยู่หรือไม่!”
หร่วนซินโหรวหัวเราะเย็นชา ก่อนเก็บวัสดุเหล่านั้นแล้วเร่งฝีเท้าไปยังที่อยู่ของเหยียนชื่อหลิง
นางหวังว่าศิษย์พี่สี่จะสร้างค่ายกลที่นางต้องการให้เสร็จโดยเร็ว นางไม่อยากรออีกแม้แต่น้อย!
ในตอนนั้นเอง หร่วนซินโหรวพลันได้ยินเซียวอวี้เรียกชื่อตน
“ซินโหรว!”
หัวใจของหร่วนซินโหรวเต้นแรงขึ้น “ศิษย์พี่เซียว!”
นางรีบหันไปมองเซียวอวี้ สีหน้าพลันอ่อนโยนลงในพริบตา
“ท่านตามหาข้าหรือ?”
เซียวอวี้เดินมาหาหร่วนซินโหรว แล้วยื่นของในมือให้นาง
“ข้าหลอมสิ่งนี้ขึ้นมาเอง งดงามหรือไม่? ข้ายกให้เจ้า”
ของที่เซียวอวี้มอบให้หร่วนซินโหรวคือจี้หยกชิ้นหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าหลอมจากหยกชั้นดี เนื้อหยกนวลเนียนโปร่งใส งดงามอย่างยิ่ง
ดวงตาของหร่วนซินโหรวเป็นประกายขึ้นทันที “ท่านหลอมเองหรือ? ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าศิษย์พี่เซียวหลอมของวิเศษเป็นด้วย!”
ขณะพูด หร่วนซินโหรวก็รับจี้หยกมาไว้ในมือ พลิกดูซ้ำไปซ้ำมา ชอบใจจนแทบวางไม่ลง
“ข้าหลอมเป็น เพียงแต่เจ้าไม่ชอบเรื่องการหลอมของวิเศษ ข้าจึงไม่เคยชวนเจ้าคุยเรื่องนี้ เอาละ ข้ายังมีของวิเศษที่หลอมไม่เสร็จ ข้าขอตัวไปทำงานก่อน”