หลินหย่วนไม่รู้ว่าไป๋อิงประเมินเขาไว้อย่างไร เวลานี้กำลังมองไป๋อิงอย่างลำพองใจ
เปลวเพลิงในมือไป๋อิงยังคงลุกโชน เพียงแต่เขามองไม่เห็นเขาคู่ของมังกรกระดูกแล้ว
ไป๋อิงใช้ค่ายกลที่ประกอบขึ้นจากก้อนหินซ่อนเขามังกรคู่นั้นไว้ภายใน ทำให้ผู้คนมองไม่เห็นว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่แค่เห็นสภาพซอมซ่อของไป๋อิง เขาก็เดาได้แล้วว่านางคิดจะหลอมเขามังกรกระดูกคู่นั้นจนเสียของ
หลินหย่วนจงใจเดินไปหยุดตรงหน้าหม้อใบใหญ่ คิดจะเปิดมันด้วยตนเอง เขาต้องการให้ไป๋อิงแพ้อย่างหมดข้อกังขา
ทุกคนจับตามองการกระทำของเขา ต่างกลั้นหายใจ รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ อยากเห็นว่าผลงานที่หลอมออกมาจะมีหน้าตาเช่นไร
แต่ก่อนที่มือของเขาจะแตะหม้อใบนั้น ไป๋อิงก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ข้าแนะนำว่าอย่าเพิ่งเปิดเช่นนั้นดีกว่า จะมีคนตาย!”
หลินหย่วนฟังคำพูดของไป๋อิง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“เจ้ากลัวว่าจะแพ้พวกเราสินะ”
คนในที่นั้นต่างคิดว่าไป๋อิงกลัวแพ้เช่นกัน พากันเอ่ยถ้อยคำเยาะเย้ย
เมื่อเห็นพวกเขาไม่ยอมฟัง ไป๋อิงจึงได้แต่หันไปบอกคนของสำนักหลิงเซียวว่า “ทุกคนถอยไปหน่อย อย่าให้โดนลูกหลง”
หลินหย่วนมองไป๋อิงราวกับนางเป็นคนโง่ ลูกหลงบ้าบออะไรกัน
“ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นว่า ของวิเศษชั้นเลิศเป็นเช่นไร!”
กล่าวจบ เขาก็ออกแรงยกฝาหม้อใบนั้นออก