หลินหย่วนยืนนิ่งงันอยู่ห่างจากไป๋อิงหลายสิบเมตร มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ จนแทบคิดว่าดวงตาของตนมีปัญหา
เขารู้ว่าไป๋อิงเก่งกาจมาก......
ถึงอย่างไร ก่อนหน้านี้ไป๋อิงก็เคยสร้างผลงานอันน่าตื่นตะลึงมามากมาย
ทุกครั้งที่นางลงมือ ล้วนทำให้เขาตกตะลึงได้ทั้งสิ้น
แต่ครั้งนี้ สิ่งที่ไป๋อิงทำเกินกว่าจินตนาการของหลินหย่วนไปไกลแล้ว
ร่างทั้งร่างของเขาสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
ไป๋อิงนาง......กลับสังหารผู้บำเพ็ญเพียรมากมายถึงเพียงนี้ได้ด้วยกำลังของตนเพียงคนเดียว
ภายในค่ายกลที่นางวางไว้ บัดนี้แสงโลหิตท่วมท้น ราวกับขุมนรกแห่งอสูร
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นชวนคลื่นเหียนแผ่กระจายในอากาศราวจับต้องได้ แทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูอย่างไร้ปรานี ซากแขนขากระจัดกระจายอยู่ทั่ว เลือดสดหลั่งรวมกันเป็นธาราไหลริน แสงจากค่ายกลส่องสะท้อนให้ประกายประหลาดชวนสยดสยอง
ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของไป๋อิงเพียงคนเดียวจริง ๆ!
เขานึกถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่ตนเคยเกลี้ยกล่อมไป๋อิงให้มอบของทุกอย่างที่มีแก่เยี่ยเยี่ยนจิน แล้วใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาเสียดี ๆ
ยามนี้เขารู้สึกเจ็บแสบที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก
ความแข็งแกร่งของไป๋อิงเหนือกว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้แล้ว