เมื่อเทียบกับความคับแค้นและไม่ยินยอมของไป๋ตี๋ อารมณ์ของไป๋เยี่ยนเฟิงกลับพลุ่งพล่านยิ่งกว่า เขาตะโกนเสียงดังว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องลงเอยเช่นนี้! ไป๋อิงผู้นั้นตระหนี่ถี่เหนียวมาแต่ไหนแต่ไร ก่อนหน้านี้ยังพูดหนักแน่นว่าจะคืนรากวิญญาณให้ตระกูลไป๋ของเรา แต่ที่จริงนางเป็นคนใจแคบยิ่งนัก ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ได้! ในเมื่อนางไม่ยอมให้เสี่ยวตี๋ใช้รากวิญญาณของนาง ข้าก็จะทำให้เสี่ยวตี๋ได้ใช้ให้จงได้!”
คำพูดของไป๋เยี่ยนเฟิงทำให้ดวงตาของไป๋ตี๋เป็นประกายขึ้นมาทันใด
“พี่ชาย ทำได้จริงหรือ?”
“แน่นอน” ไป๋เยี่ยนเฟิงกล่าวราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้ว “ข้าถ่ายเลือดครึ่งหนึ่งของข้าให้เจ้า เท่านี้เจ้าก็มีสายเลือดของตระกูลไป๋เราแล้วมิใช่หรือ? ต่อให้ไป๋อิงคำนวณทุกอย่างไว้ถี่ถ้วนเพียงใด ก็คงนึกไม่ถึงว่าท้ายที่สุดรากวิญญาณของนางจะตกเป็นของเจ้า เสี่ยวตี๋ ต่อไปเจ้าจะต้องแข็งแกร่งเช่นเดียวกับไป๋อิงแน่!”
ไป๋ตี๋ยิ้มพลางพยักหน้า สายตาหันไปมองผู้อาวุโสใหญ่ที่ยืนเหม่อลอยอยู่ด้านข้างอีกครั้ง
ไม่มีใครในที่นั้นรู้ว่า ที่จริงแล้วนางรู้วิชาชนิดหนึ่งซึ่งสามารถยึดเอาพลังบำเพ็ญของผู้อื่นมาเป็นของตนได้
เพียงแต่ก่อนหน้านี้พรสวรรค์ของนางต่ำต้อยเกินไป จึงไม่อาจใช้วิชานี้ได้
บัดนี้นางมีรากวิญญาณของไป๋อิงแล้ว ข้อจำกัดทั้งปวงก็หมดสิ้นไป
นางมองผู้อาวุโสใหญ่ พลางเผยรอยยิ้มบางเบา
ต่อไปนางไม่เพียงจะแข็งแกร่งเทียบเท่าไป๋อิงเท่านั้น แต่ยังจะเหนือกว่าไป๋อิงด้วย!