ยิ่งมุ่งลึกเข้าไปในสระหยั่งมรรค ปราณเสวียนหวงก็ยิ่งเข้มข้น ผลประโยชน์ที่ได้รับย่อมเพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย
ไป๋อิงโคจรเคล็ดวิชาที่สามารถดูดซับปราณเสวียนหวงไปพลาง นำกระถางกำยานของวิเศษของตนออกมา ให้มันดูดซับปราณเสวียนหวงอย่างบ้าคลั่งไปด้วย
พลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของไป๋อิงราวกับสายน้ำชโลม นางยังคงก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
ความเข้มข้นของพลังปราณในที่แห่งนี้มากกว่าบริเวณรอบนอกของสระหยั่งมรรคหลายสิบเท่า
ไป๋อิงเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน แต่ฝีเท้าของนางไม่หยุดลง
หากชาติก่อนนางไม่ได้ศึกษาวิธีดูดซับปราณเสวียนหวงจนทะลุปรุโปร่ง ก็ไม่มีทางมาถึงที่นี่ได้เด็ดขาด
นางใคร่รู้อย่างยิ่งว่า ในใจกลางปราณเสวียนหวงอันเข้มข้นนั้นซุกซ่อนสมบัติเช่นใดไว้กันแน่
นางโคจรเคล็ดวิชาอย่างสุดกำลัง พร้อมก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จนกระทั่งเห็นว่ากลางสระมีหญ้าวิญญาณหลายต้น ซึ่งทั่วทั้งต้นเปล่งแสงสีแดงเรืองรอง
ดวงตาของไป๋อิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
บนหญ้าวิญญาณเหล่านี้มีพลังฟื้นฟูแฝงอยู่สายหนึ่ง
แม้โอสถวิญญาณที่ไป๋อิงปรุงขึ้นจะล้ำเลิศเพียงใด ก็ยังไม่ถึงขั้นชุบชีวิตคนตายหรือทำให้กระดูกกลับมามีเนื้อได้
โดยเฉพาะหวังเมี่ยวเมี่ยว ก่อนหน้านี้นางใช้วิชาต้องห้ามเพื่อปกป้องไป๋อิง ไม่เพียงขั้นพลังถดถอย ร่างกายยังได้รับความเสียหายอย่างแสนสาหัส
ยามนี้เมื่อไป๋อิงเห็นโอสถวิญญาณเหล่านี้ คนแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดก็คือหวังเมี่ยวเมี่ยว