“หุบปาก!”
นักพรตเสวียนอินพลันตวาดลั่น แขนเสื้อสะบัดส่งลำแสงสีเขียวพุ่งออกมา ฉับพลันมันก็ฟาดลงราวอสรพิษร้าย “เพียะ!” เสียงดังสนั่น ฝาดใส่ใบหน้าเสวียนเฉิงจื่ออย่างแรง! การโจมตีครั้งนี้หนักหน่วงยิ่ง จนร่างเขาปลิวละลิ่วไปไกล กลิ้งอยู่หลายตลบก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง หางตาและจมูกมีเลือดไหล ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่งขึ้นในพริบตา
โดยรอบเงียบกริบ
ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องภาพเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ—นักพรตเสวียนอินผู้เลื่องลือเกริกไกรทั่วสารทิศ เป็นยอดฝีมือขั้นหยวนอิงผู้ยิ่งใหญ่ กลับจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนค้อมกายคำนับหญิงสาวชุดขาวอย่างนอบน้อม เสียงของเขาถึงกับสั่นเครือเล็กน้อย
“เซียนจื่อเซี่ยโปรดอภัย! ข้าน้อยอบรมศิษย์ไม่ดี ปล่อยให้เจ้าสารเลวมาล่วงเกินท่าน”
ถ้อยคำนี้ดังกึกก้องราวสายฟ้าฟาดจากฟ้าเก้าชั้น ระเบิดสนั่นเหนือศีรษะฝูงชน!
เสวียนเฉิงจื่อนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งแสบร้อนเจ็บปวด ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอะไร ได้แต่มองอาจารย์ของตนอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากสั่นระริก “ทะ...ท่านอาจารย์? ท่านจำคนผิดหรือไม่? นางปีศาจนี่...”
“เดรัจฉาน! ยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีกหรือ!” บรรพชนเสวียนอินเดือดดาล แสงสีทองวาบขึ้นจากแขนเสื้อ เชือกมัดเซียนที่เย็นเยียบราวงูวิญญาณพุ่งออกมา รัดเสวียนเฉิงจื่อไว้แน่นจนขยับไม่ได้ในพริบตา เขาก้าวไปข้างหน้า เตะเข้าด้านในหัวเข่าของเสวียนเฉิงจื่ออย่างแรง—