หวังเมี่ยวเมี่ยวผิดหวังกับญาติพี่น้องในตระกูลของตนจนถึงขีดสุด ทว่าคนเหล่านี้อย่างไรก็เป็นญาติของนาง นางยังคงทำใจลงมือไม่ลง
นางเอ่ยกับไป๋อิงอย่างหดหู่ว่า “พวกเราไปกันเถอะ”
ไป๋อิงขมวดคิ้วมองหวังเมี่ยวเมี่ยว “แน่ใจหรือว่าจะไม่จัดการพวกเขา?”
หวังเมี่ยวเมี่ยวส่ายหน้า ใบหน้าซีดเผือดไร้ชีวิตชีวา
ถึงจะเกลียดเพียงใด พวกเขาก็ยังเป็นญาติของนาง
ยิ่งไปกว่านั้น เวลานี้ไม่ใช่แค่พวกบ่าวไพร่ แม้แต่บิดาของหวังเมี่ยวเมี่ยวก็ยังร้องไห้พร่ำขอโทษนางไม่หยุด
“เมี่ยวเมี่ยว เป็นความผิดของพ่อเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ ต่อไปพ่อจะชดเชยให้เจ้าอย่างดี จะไม่ปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว! หากพ่อทำเช่นนั้นอีก ขอให้ฟ้าผ่าตาย!”
พลางพูด เขาก็ตบหน้าตัวเองอย่างแรง ใบหน้าแก่ชราถูกตบจนแดงก่ำ
จากนั้นเขายังบังคับให้แม่เลี้ยงกับหวังหรั่นขอโทษหวังเมี่ยวเมี่ยวอีกด้วย
“รีบขอโทษเมี่ยวเมี่ยวเร็วเข้า!”
ไป๋อิงมองหวังหรั่นด้วยสายตาเย็นชา แม้นางจะร้องไห้พลางกล่าวขอโทษหวังเมี่ยวเมี่ยวเช่นกัน
แต่ไป๋อิงเห็นชัดเจนว่าในดวงตาของนางมีความแค้นวาบผ่าน ซึ่งไม่อาจปกปิดได้เลย
ตอนนั้นไป๋อิงไม่ได้พูดอะไร ครั้นได้ยินหวังเมี่ยวเมี่ยวเอ่ยกับตนว่า “ไป๋อิง พวกเราไปกันเถอะ” นางก็เพียงพยักหน้าเงียบ ๆ
แววเจ็บปวดวูบผ่านดวงตาของเมี่ยวเมี่ยว นางจากไปอย่างเร่งรีบ ราวกับไม่อยากเห็นคนเหล่านี้อีกแม้แต่น้อย