“เป็นไปไม่ได้อย่างไร?” ศิษย์ผู้นั้นหัวเราะเยาะ แววตาเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน “เซียนไป๋เพียงลำพังก็สังหารสัตว์เทพผู้พิทักษ์ แถมยังสังหารผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพไปถึงเจ็ดคน พวกเจ้าหนีทัพเช่นนี้ย่อมไม่รู้อยู่แล้ว” เขาจงใจลากเสียงท้ายประโยค สายตากวาดมองหลิวอิงเจี๋ยกับพวกไปมา ราวกับกำลังชื่นชมสีหน้าที่ใกล้จะพังทลายของพวกเขา
หลิวอิงเจี๋ยประหนึ่งถูกฟ้าผ่า ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดฝาดบนใบหน้าพลันเลือนหาย
เขาจ้องศิษย์เฝ้าประตูเขม็ง ริมฝีปากแห้งแตกสั่นระริก ทว่ากลับพูดไม่ออก
ข่าวเหลือเชื่อนั้นดังก้องซ้ำไปมาในหัว: ไป๋อิงสังหารสัตว์ผู้พิทักษ์ได้เพียงลำพัง? สังหารผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพเจ็ดคน? แล้วยังเก็บผลเต๋าต้นกำเนิดกลับมาได้ถึงห้าผล?
ทุกถ้อยคำประหนึ่งค้อนหนักกระหน่ำลงกลางใจ
“แค่...แค่นางน่ะหรือ?” หลิวอิงเจี๋ยเค้นคำเหล่านั้นออกมาจากไรฟัน
นิ้วมือของเขากระตุกโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลงไปในเนื้อกลางฝ่ามือ ทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าเย้ยหยันของศิษย์ผู้นั้นยิ่งชัดเจนขึ้น เขาจงใจโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วลดเสียงลงกล่าวว่า “ประมุขยังออกคำสั่งด้วยว่า ให้นำผลเต๋าต้นกำเนิดหนึ่งผลมาแบ่งให้ทุกคนที่ออกไปเก็บเกี่ยว ส่วนอีกสองผลจะนำไปหลอมเป็นโอสถแจกจ่ายแก่ศิษย์ทุกคนในสำนัก” เขาจงใจเว้นจังหวะ แววตาฉายความสะใจเมื่อมองใบหน้าของหลิวอิงเจี๋ยกับพวกที่บิดเบี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนกล่าวต่อ “หมายความว่า หากพวกเจ้าไม่หนีทัพกลางศึก ทั้งยังไม่กุเรื่องโกหกว่าทุกคนตายหมดแล้ว พวกเจ้าก็จะได้รับรางวัลถึงสองส่วน!”