“ตกลงกันแล้วนะ หลังพาไป๋อิงกลับไป เจ้าต้องทำตามสัญญา ขุดรากวิญญาณกับแก่นทองของนางมาให้ข้าให้ได้ ห้ามใจอ่อนกับนางเด็ดขาด”
หร่วนซินโหรวกระวนกระวายอยู่ในใจ นางรู้สึกอยู่เสมอว่าท่าทีที่เซียวอวี้มีต่อไป๋อิงไม่เหมือนอย่างที่นางคิดไว้
ไม่เหมือนตอนที่เซียวอวี้หลอกล้อไป๋อิง ทุกครั้งที่เขากลับมา เขายังหัวเราะเยาะไป๋อิงกับนางด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขากลับดูใส่ใจไป๋อิงมาก
ค่าชะตาของหร่วนซินโหรวในตอนนี้เหลือน้อยเต็มที นางถูกผู้คนมากมายรังเกียจ แม้แต่เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องก็ไม่ยอมพูดกับนางอีก ต่างพากันถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม อยากให้ไป๋อิงกลับมา
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ภารกิจของนางต้องล้มเหลวแน่!
เพราะฉะนั้นตอนนี้นางจึงแทบรอไม่ไหวที่จะชิงทุกสิ่งของไป๋อิงมาเป็นของตน
ค่าชะตาเป็นสิ่งเลื่อนลอยเกินไป ชิงมาก็ยากเย็น มิสู้ขุดรากวิญญาณกับแก่นทองของนางมาไว้ในร่างตนเสียเลย!
หร่วนซินโหรวพูดพลางจ้องเซียวอวี้เขม็ง “ศิษย์พี่เซียว! ท่านจะทำเช่นนั้นใช่หรือไม่?”
จนกระทั่งเซียวอวี้ยิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้าจะพานางกลับสำนักฮวาหยางให้ได้”
หร่วนซินโหรวจึงค่อยวางใจ นางโผเข้าหาอ้อมอกเซียวอวี้ทันที “ข้ารู้อยู่แล้วว่าศิษย์พี่เซียวดีที่สุด”
กล่าวจบ หร่วนซินโหรวก็เอ่ยอีกว่า “พวกเราไปล่าสังหารปีศาจอสูรด้วยกันเถิด”
ก่อนหน้านี้เซียวอวี้ชอบพาหร่วนซินโหรวออกมาล่าสังหารปีศาจอสูรด้วยกัน นี่เป็นวิธีที่ทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง
ตอนนี้เมื่อพวกเขาอยู่ในป่าแล้ว หร่วนซินโหรวจึงอยากกระชับความสัมพันธ์กับเซียวอวี้ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น