ไป๋อิงมีสีหน้าเคร่งขรึม สองมือพลิกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ก่อนประสานมุทราด้วยท่วงท่าซับซ้อนยิ่ง ปากพึมพำร่ายคาถา ดูราวกับกำลังเริ่มใช้วิชาลับอันลึกล้ำ
ทว่าเมื่อทุกคนตั้งใจสัมผัสกลับพบว่า รอบกายของนางไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่นางกำลังแสดงมิใช่วิชาลับอะไรทั้งสิ้น เป็นเพียงเรื่องเหลวไหลที่กุขึ้นมาเท่านั้น
เสียงหัวเราะครืนใหญ่พลันระเบิดขึ้นทั่วบริเวณ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพยังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย เชื่อมั่นว่าไป๋อิงเพียงถ่วงเวลาเท่านั้น เขาเอ่ยด้วยสีหน้าดูแคลนว่า “เด็กน้อย เจ้านี่ช่างเสแสร้งเก่งจริง อย่าทำให้ทุกคนเสียเวลาอีกเลย ทุกท่าน พวกเราลุยพร้อมกัน!”
แต่ในขณะที่เสียงหัวเราะของทุกคนยังไม่ทันจางหาย ท่วงท่าของไป๋อิงก็พลันเปลี่ยนฉับพลัน นางยื่นมือออกไปข้างหน้า ปลายนิ้วเรียวงามสะบัดเบา ๆ คล้ายเพียงทำท่าทางส่งเดช
มุมปากนางยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “เอาละ วิชาลับสำเร็จแล้ว เจ้าตายแล้ว”
สิ้นคำ บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะที่ดังกว่าเดิมจะระเบิดขึ้น
ต้องรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาไป๋อิงมิได้ใช้วิชาอาคมใด ๆ ทั้งยังไม่ได้หยิบของวิเศษที่มีคลื่นพลังวิญญาณออกมา เพียงชี้นิ้วอย่างส่งเดชก็ประกาศว่าวิชาลับสำเร็จแล้ว แถมยังฟันธงว่าผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพคนหนึ่งตายไปแล้ว!
เรื่องนี้ช่างเหลวไหลถึงขีดสุด จนผู้คนอดคิดไม่ได้ว่านางคงถูกสถานการณ์คับขันตรงหน้าบีบคั้นจนเสียสติไปแล้ว
ขณะนี้ภายในบริเวณเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง ทุกคนหัวเราะเยาะการแสดงของไป๋อิงไม่หยุด ส่วนคนที่อยู่นอกบริเวณซึ่งมองเห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกเฉียนคุน ต่างก็มีสีหน้าเหลือเชื่อระคนเอือมระอา ในฝูงชน ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาผู้หนึ่งอดบ่นเสียงดังไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจและฉงนสงสัย “นางกำลังทำอะไรกันแน่ หรือถูกบีบจนเสียสติไปจริง ๆ? ไฉนจึงทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!”