จี้หยกฟื้นฟูบนอกของไป๋อิงสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง พลังวิญญาณสีเขียวมรกตไหลรินเข้าสู่เส้นชีพจรที่แห้งเหือดของนางดุจธารน้ำสายเล็ก ทว่าชั่วพริบตาก็ถูกจี้หยกคลุ้มคลั่งกลืนกินจนหมดสิ้น
นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเส้นชีพจรทุกนิ้วกำลังส่งเสียงคร่ำครวญราวกับแบกรับไม่ไหว รอยร้าวเล็กละเอียดแผ่ลามไปทั่วร่างดุจใยแมงมุม ทุกลมหายใจล้วนอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
“ยังไม่พอ...” นางคำรามในห้วงญาณ เล็บจิกฝ่ามือลึกจนเลือดสดไหลซึมตามง่ามนิ้ว หยดลงบนพื้นผลิบานเป็นดอกบัวโลหิตสีแดงฉาน ทุกครั้งที่หยาดเลือดตกถึงพื้น จะก่อเกิดระลอกคลื่นสีทองขึ้นวงหนึ่ง
เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพฝั่งตรงข้ามเสียขบวนไปหมดแล้ว ของวิเศษประจำกาย “แพรเหมันต์เร้นลับ” ในมือสตรีผู้บำเพ็ญอาภรณ์ม่วงขาดสะบั้นทีละเส้น เสียงของนางสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ความ “ค่ายกลสังหารนี้น่ากลัวเกินไป... พวกเราจะทำอย่างไรดี!”
มุมปากเปื้อนเลือดของไป๋อิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
นางค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น กำเกล็ดมังกรไว้ในฝ่ามือ
“พวกเจ้า...” เสียงของนางแหบพร่าราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน “ไม่ใช่อยากเอาชีวิตข้าหรือ? เช่นนั้นก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสีย!”
“ตูม—”
เมฆหมอกเหนือเก้าชั้นฟ้าถูกพลังวิญญาณคลุ้มคลั่งฉีกออกอย่างรุนแรง เกิดเป็นรอยแยกทอดขวางทั่วนภา สายฟ้าสีเลือดห้าสายที่หนาเท่าถังน้ำพุ่งทะลักลงมาราวกับมังกรเจียวผงาดจากสมุทร
บนผิวของสายฟ้าแต่ละสายมีลวดลายมังกรเล็กละเอียดพันเกี่ยวอยู่ ภายในปรากฏเงาเกล็ดมังกรว่ายวนราง ๆ แผ่แรงกดดันโบราณอันชวนขนลุกออกมา