ไป๋อิงเหม่อลอยไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางไม่คาดคิดว่าระหว่างที่นางไม่อยู่ บิดามารดาจะรับเด็กมาเลี้ยงอีกคน
จากคำพูดของชายที่ชื่อไป๋เยี่ยนเฟิง บิดามารดาของนางคงรักและเอ็นดูไป๋ตี๋มาก หลังจากทำบุตรสาวแท้ ๆ หายไป พวกเขาคงทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ไป๋ตี๋ และมองนางเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจแทนบุตรสาวที่สูญเสียไป
ไป๋อิงไม่ได้คิดจะแย่งชิงความรักจากใคร การที่นางมาที่ตระกูลไป๋ก็เพียงต้องการมาดูบิดามารดาผู้ให้กำเนิดเท่านั้น
ความจริงแล้ว นางไม่ได้คาดหวังความรักจากครอบครัว
นางรู้ดีว่าจากกันมาหลายปี ย่อมต้องมีความห่างเหินอยู่บ้าง
เพียงแต่ในวัยเยาว์ นางมักจินตนาการอยู่เสมอว่าหากมีบิดามารดา ชีวิตจะเป็นเช่นไร...
เมื่อรู้ว่าตนมีบิดามารดา นางก็คิดว่าต้องไปพบพวกเขาให้ได้ พวกเขาตามหานางไม่พบมานานหลายปี คงคิดถึงนางมากเช่นกันกระมัง
การได้พบกันครั้งนี้นับเป็นการเติมเต็มความเสียดายของนาง และของพวกเขาด้วย
แต่ใครจะคิดว่าระหว่างนั้นพวกเขาจะรับเด็กคนอื่นมาเลี้ยงเสียแล้ว...
ไป๋อิงยิ้มเยาะตนเองเล็กน้อย
ในจังหวะนั้นเอง นางพลันได้ยินเสียงคนร้องขึ้นว่า “พวกเขากลับมาแล้ว”
สายตาของไป๋อิงอดเหลือบไปทางประตูไม่ได้ ผู้รับหน้าที่ต้อนรับนางชื่อไป๋หยาง เขาเห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าไป๋เยี่ยนเฟิงจะต่อต้านไป๋อิงถึงเพียงนี้ จึงรีบปลอบนางว่า “ไป๋อิง ข้าแจ้งบิดามารดาของเจ้าไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเจ้ากลับมา พวกเขาคงดีใจมาก”