“ข้าไม่เคยเห็นกระบวนท่าเช่นนี้มาก่อน หรือไป๋อิงจะคิดค้นขึ้นเอง? ไป๋อิงช่างเก่งกาจนัก!”
ยามนี้วานรวิญญาณเจ็บปวดจนแทบอยากกลิ้งเกลือกไปกับพื้น เหงื่อเย็นไหลพรากจากหน้าผาก มันคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง
กระบวนท่านี้เรียกว่าเก่งกาจที่ไหนกัน! นี่มันวิปริตชัด ๆ!
ร่างกายของเผ่าปีศาจอสูรแข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่มีทางถูกตัดขาดได้ง่ายดายเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังอยู่ในขั้นทารกแรกกำเนิด สามารถสร้างร่างกายขึ้นใหม่ได้ น่าจะฟื้นฟูร่างกายได้ไม่ยาก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ตอนนี้มันกลับไม่อาจสร้างร่างกายขึ้นใหม่ได้เลย
ร่างของมันกำลังถูกกระบวนท่าอันน่าสะพรึงกลัวนี้กัดกร่อนทีละน้อย พลังวิญญาณที่แฝงด้วยกลิ่นอายบ้าคลั่งแล่นพล่านไปทั่วร่าง ต่อให้มันตัดบาดแผลที่มีอยู่ทิ้งไปก็ไร้ประโยชน์!
ความน่าสะพรึงกลัวของเด็กสาวผู้นี้เกินกว่าที่มันจินตนาการไว้มาก!
อีกทั้งนางยังดูสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้ออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ
เสียงเตือนภัยดังลั่นในใจวานรวิญญาณ มันหันหลังหนีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ลังเล
แต่สิ่งที่มันคาดไม่ถึงคือ ระหว่างหลบหนี มันกลับชนเข้ากับกำแพงโปร่งใส เช่นเดียวกับเหล่าผู้บำเพ็ญที่ชนไปก่อนหน้านี้
“ปัง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น ร่างของมันกระเด็นกลับมา
“เป็นไปได้อย่างไร?”
เจ้าสารเลวนี่วางม่านพลังกั้นไว้ใต้จมูกมันตั้งแต่เมื่อใดกัน?
วานรวิญญาณคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง มันระดมหมัดใส่ไป๋อิงไม่หยุด พร้อมพ่นเปลวเพลิงออกจากปากเข้าใส่นาง