“ปล่อยข้าไป ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไป!”
เยี่ยเยี่ยนจินเอาแต่ร้องขอชีวิตไป๋อิง เขามีพรสวรรค์สูงส่งถึงเพียงนั้น ต่อให้มองทั่วทั้งแคว้นเป่ยหยวน ก็ยังติดอันดับต้น ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นอันดับหนึ่งในงานชุมนุมยอดอัจฉริยะร้อยปีครั้งก่อน!
เขาจะมาตายเช่นนี้ไม่ได้
เขายังมีอนาคตอีกยาวไกล ทั้งยังฝึกบำเพ็ญไม่ถึงขั้นแปรเทพ!
“ขะ...ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ! ข้าจะยกทุกสิ่งทุกอย่างให้เจ้า! ขอเพียงเจ้าต้องการ แม้แต่อันดับหนึ่งในงานชุมนุมยอดอัจฉริยะร้อยปี ข้าก็จะช่วยให้เจ้าได้มา ขอแค่ปล่อยข้าไป!”
ทว่าไป๋อิงไม่แม้แต่จะฟังเขาพูดอีกสักคำ นางควบคุมกระบี่ปี้อวิ๋นของเยี่ยเยี่ยนจินอย่างสุดกำลัง
กระบี่ปี้อวิ๋นสั่นสะเทือน ส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วฟ้า ก่อนแปรเป็นลำแสงเย็นเยียบเจิดจ้า พุ่งทะยานไปยังตำแหน่งที่เยี่ยเยี่ยนจินอยู่ ประหนึ่งลูกธนูหลุดจากคันศร
“สหายน้อย โปรดไว้ชีวิต!” ในช่วงคับขันนี้เอง ห้วงอากาศพลันถูกพลังอันยิ่งใหญ่ฉีกกระชาก รอยแยกปรากฏขึ้นฉับพลัน จากนั้นฝ่ามือมหึมาขนาดบดบังฟ้าดินก็ทะยานลงมาจากฟากฟ้าเก้าชั้น
ฝ่ามือนั้นแผ่กลิ่นอายกว้างใหญ่หนักแน่น พริบตาก็ขวางอยู่เบื้องหน้าเยี่ยเยี่ยนจิน ตั้งใจจะปกป้องเขาไว้กลางฝ่ามือและพาออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้
เมื่อเยี่ยเยี่ยนจินเห็นผู้ช่วยเหลือที่ปรากฏขึ้นกะทันหัน ก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เขาตะเบ็งเสียงร้องสุดกำลัง “อาจารย์ ช่วยข้าด้วย!”