บนเรือเหาะ เงียบงันราวกับความตาย
เหล่าผู้บำเพ็ญทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่ รูม่านตาสั่นไหว จับจ้องเงาร่างชุดขาวพิสุทธิ์นั้นเขม็ง สีหน้าของพวกเขาหยุดนิ่งอยู่ระหว่างความตื่นตระหนกกับความไม่อยากเชื่อ ราวกับได้เห็นภาพลวงตาที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก
เพียงชั่วครู่ก่อน พวกเขายังถูกมังกรดินดุร้ายนับสิบตัวล้อมไว้ ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เสียงคำรามของสัตว์ยักษ์เหล่านั้นยังดังก้องอยู่ข้างหู ลมหายใจเหม็นคาวแทบพ่นใส่ใบหน้า เพียงพวกมันกวัดแกว่งกรงเล็บเบา ๆ ก็ฉีกแสงคุ้มกายของพวกเขาจนแหลกสลายได้
แต่เพียงพริบตา สถานการณ์กลับพลิกผัน
เปลวไฟสีดำนั่น...
กระบี่เล่มนั้นที่ฉีกห้วงสุญญตา...
การฟันเพียงครั้งเดียวอย่างไม่ใส่ใจ...
กลับทำให้มังกรดินสูงร้อยจั้งมอดไหม้เป็นเถ้าธุลี ส่วนสัตว์ร้ายที่เหลือต่างหวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ พากันหนีเตลิด!
「นี่... เป็นไปได้อย่างไร...」
ผู้บำเพ็ญหนุ่มคนหนึ่งริมฝีปากสั่นระริก เสียงเบาราวยุงบิน
นิ้วมือของเขาจิกฝ่ามือจนลึก ทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บเลย สิ่งเดียวที่ทำให้เขาตระหนักว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา คือเถ้าถ่านสีดำที่ลอยกระจายอยู่ตรงหน้า
พวกเขาใช่ว่าไม่เคยพบอัจฉริยะผู้โดดเด่นเหนือผู้คน ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักฟันกระบี่ตัดแม่น้ำ นับเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี ส่วนฉู่อู๋เฉินผู้ทรยศสำนักไปนั้น ครั้งหนึ่งก็เคยใช้ร่างขั้นแก่นทองฟันสังหารผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิง สร้างชื่อสะเทือนไปทั่วสารทิศ
แต่ถึงจะเป็นอัจฉริยะเช่นนั้น ก็ไม่มีทางทำให้มังกรดินมอดไหม้เป็นเถ้าธุลีได้อย่างง่ายดายเช่นไป๋อิงตรงหน้า!