ไป๋อิงย่างเข้าสู่ส่วนลึกของเขตลี้ลับเพียงลำพัง
นางสืบรู้มานานแล้วว่าในแดนมรณะอันตรายแห่งนี้ซ่อนโคมวิญญาณโบราณนามว่า “โคมย้อนวิญญาณ” เอาไว้ สามารถตามหาดวงวิญญาณที่หลงเหลือและรวบรวมพลังวิญญาณได้ นี่คือกุญแจสำคัญในการคืนชีพเมี่ยวเมี่ยว
ขณะเหาะทะยานตรงเข้าสู่หุบเขา ผู้บำเพ็ญหลายคนกำลังหลบอยู่หลังผาหินเพื่อปรึกษาหารือหาทางรับมือ
“เฮ้! เด็กสาวทางนั้น!”
เสียงแหลมบาดหูพลันดังมาจากด้านหลัง
ไป๋อิงเอียงศีรษะเล็กน้อย เห็นผู้บำเพ็ญห้าหกคนหลบอยู่หลังก้อนหินยักษ์ตรงปากหุบเขา ชายชราชุดเทาผู้เป็นหัวหน้ามีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ดวงตาเรียวยาวดุจสามเหลี่ยมฉายแววเจ้าเล่ห์
“มองอะไร? ข้าพูดกับเจ้านั่นแหละ!” ผู้บำเพ็ญหญิงแต่งหน้าจัดที่ยืนข้างชายชราตวาดเสียงแหลม “เด็กอมมืออย่างเจ้า รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด? ยังกล้าบุกเข้ามาอีกหรือ?”
ไป๋อิงเก็บสายตากลับอย่างไร้อารมณ์ ก่อนก้าวเท้าจะเดินเข้าไปในหุบเขา
“หยุด!” ชายชราชุดเท้าตวาดลั่น “เจ้าสิ่งไม่รู้จักรักชีวิต! ในหุบเขามีอสรพิษยักษ์เสวียนหมิงที่บำเพ็ญมานับพันปี ต่อให้ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดเข้าไปก็ยังไม่มีวันได้กลับออกมา! ดูจากท่าทางเจ้า อย่างมากก็คงอยู่ขั้นแก่นทองช่วงต้นกระมัง? เอาอย่างนี้ เจ้ามาเข้าร่วมกับพวกเรา พวกเราจะคุ้มครองเจ้า แต่เจ้าต้องมอบจี้หยกที่เอวให้ข้า”
ชายชราจ้องจี้หยกกลืนกร่อนที่ห้อยอยู่ตรงเอวไป๋อิงอย่างละโมบ พลางคิดในใจว่าของชิ้นนี้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่
ผู้บำเพ็ญหนุ่มหัวเราะเยาะ “ท่านอาจารย์ จะเสียเวลาพูดกับเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ไปไย? ปล่อยให้นางเข้าไปตายเสียก็ดี จะได้ช่วยหยั่งทางให้พวกเรา”
“นั่นสิ” ผู้บำเพ็ญหญิงยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “ดูท่าทางยากจนของนางสิ แม้แต่ของวิเศษดี ๆ สักชิ้นก็ยังไม่มี ยังกล้ามาที่หุบเขาเสวียนหมิงอีกหรือ? คงเป็นศิษย์จากสำนักเล็ก ๆ ที่แอบได้ยินข่าวมานิดหน่อย ก็เลยรนหาที่ตายมาแย่งสมบัติ ท่านอาจารย์อยากได้จี้หยกแบบนั้นสักกี่ชิ้นก็ได้ หากท่านต้องการ ศิษย์จะไปหามาให้เพิ่มเอง”