“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้!”
ผู้อาวุโสสี่ได้แต่นิ่งงัน เขาคิดมาตลอดว่าไป๋อิงเป็นคนหลอกลวง!
เขามั่นใจในตัวเองถึงเพียงนั้น ไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่น้อย
แต่เหตุใดไป๋อิงถึงรักษาอาการป่วยของฟางจิ้งอวี่ได้จริง ๆ!
เหตุใดนางถึงรักษาเป็นจริง ๆ!
เวลานี้อู๋หานซงก็มาหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสสี่ เขากล่าวอย่างดูแคลนสุดขีดว่า “ตอนที่ไป๋อิงรักษาข้า ก็ไม่ได้เป็นการแสดงระหว่างข้ากับนาง นางรักษาเป็นจริง ๆ ตอนนี้เห็นชัดแล้วหรือยังว่าไป๋อิงเป็นคนหลอกลวงหรือไม่?”
อู๋หานซงหัวเราะเยาะ “เจ้าพูดว่าคนอื่นโง่เขลาทั้งวันทั้งคืน ข้าจะบอกให้ คนที่โง่เขลาที่สุดก็คือเจ้านั่นแหละ!”
พลางกล่าว อู๋หานซงก็ชี้ไปยังเครื่องมือวิเศษรูปโซ่ที่ไป๋อิงถืออยู่ในมือ
“พูดไปแล้ว ข้ายังต้องขอบคุณเจ้าเสียด้วยซ้ำ ตอนนั้นอาการของข้าสาหัสมาก จำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยเร็ว ต้องขอบคุณเจ้าที่ให้ไป๋อิงเตรียมเครื่องมือสำหรับรักษาข้าไว้ล่วงหน้า หากไม่มีเครื่องมือนั่น ข้าคงต้องรออีกสองวัน ไม่แน่ว่าระหว่างรอ ข้าอาจตายไปแล้วก็ได้ เจ้าคิดว่าข้าควรขอบคุณเจ้าหรือไม่?”
อู๋หานซงเอ่ยปากขอบคุณ ทว่าการกระทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการจงใจแทงใจคน
เขากำลังบอกผู้อาวุโสสี่ว่า เครื่องมือที่ไป๋อิงใช้รักษาเขา เดิมทีเตรียมไว้ให้ผู้อาวุโสสี่
กล่าวอีกนัยหนึ่ง อาการป่วยของผู้อาวุโสสี่เดิมทีก็รักษาให้หายได้!