นิ้วมือเหี่ยวย่นของผู้อาวุโสสำนักหมื่นพิษสั่นระริก เขาล้วงกระจกทองแดงบานหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ บนผิวกระจกสลักลวดลายพิษเอาไว้
แสงสีเขียวเรืองรองแผ่ออกมาจากกระจก สะท้อนภาพไป๋อิงที่กำลังก้าวลงสู่ธารวิญญาณได้อย่างชัดเจน ทันทีที่สายน้ำแตะชายอาภรณ์ของนาง ผิวน้ำใสสะอาดก็พลันปั่นป่วน กลายเป็นกระแสน้ำขุ่นสีเขียวหมึก
“หลอมมันเสีย... รีบหลอมมันเสีย...” เล็บเหลืองเป็นด่างของเขาจิกลงกลางฝ่ามือ ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องภาพบนกระจกเขม็ง หมอกดำที่พลุ่งพล่านค่อย ๆ กลืนกินผิวกระจกทั้งบาน ทว่าในยามที่มันกำลังจะบดบังทัศนวิสัยจนหมดสิ้น...
“ตูม!”
กระจกทองแดงพลันระเบิดเป็นเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วน เศษโลหะแหลมคมกรีดใบหน้าเขาจนเกิดรอยเลือดหลายสาย
ผู้อาวุโสไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมา เขาแลบลิ้นสีแดงฉานเลียหยดเลือดบนใบหน้า “ดี! ดีมาก!” บนเศษกระจกที่แตกกระจายยังคงเหลือภาพสุดท้ายอยู่ราง ๆ
ธารวิญญาณแปรเปลี่ยนเป็นวังวนสีเขียวหมึกโดยสมบูรณ์ ความปั่นป่วนของพลังวิญญาณรุนแรงเสียจนทะลุผ่านม่านผนึกออกมาได้
“ดูท่าหญิงแพศยานั่นจะจมลงไปทั้งตัวแล้ว...” เขาหันกลับไปอย่างเย็นชา มองเหล่าคนจากสำนักเสวียนเทียนที่เตรียมพร้อมอยู่หน้าถ้ำ “แค่รออีกสักไม่กี่วัน พอนางกลายเป็นน้ำเลือด...”
เขาหลังค่อม ถอยไปยังเงามืด ก่อนจะลอบบีบยันต์หยกส่งข่าวในแขนเสื้อจนแตกละเอียด
บนหน้าผาห่างออกไป กองกำลังที่เหลือรอดของสำนักหมื่นพิษหลายหมื่นคนกำลังรวมพล ขอเพียงธารวิญญาณออกฤทธิ์ พวกเขาก็จะฉวยโอกาสโต้กลับ สังหารผู้บุกรุกเหล่านี้ให้สิ้นซาก
ทันทีที่ปลายเท้าของไป๋อิงแตะผิวน้ำ ความเย็นเยียบเสียดกระดูกสายหนึ่งก็แล่นวาบขึ้นมาตามผิวหนัง