“เคร้ง!”
เสียงกระบี่กังวานใสพลันดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ ในคราแรกดุจเสียงหงส์น้อยขับขาน ไพเราะสดใส ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามของมังกรเก้าชั้นฟ้า สะเทือนไปทั่วสารทิศในชั่วพริบตา!
ทั่วทั้งหุบเขาสั่นสะเทือน ผนังผาหินร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย
ถัดมา แสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ดุจดวงตะวันแรกอรุณ พลันขับไล่หมอกพิษที่ปกคลุมหุบเขาจนหมดสิ้น
ทุกแห่งที่แสงนั้นสาดผ่าน พฤกษาเหี่ยวเฉาก็ผลิยอดอ่อนขึ้นใหม่ให้เห็นด้วยตาเปล่า ลำธารซึ่งถูกพิษปนเปื้อนพลิ้วระยับ ก่อนกลับมาใสสะอาดจนมองเห็นก้นธารในพริบตา
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง ขลุ่ยหยกเขียวในมือผู้อาวุโสสำนักหมื่นพิษหักเป็นสองท่อนดังเป๊าะ กู่พิษทั้งหลายต่างระเบิดร่างตายลงพร้อมกัน!
แมลงพิษน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น บัดนี้กลับมลายหายสิ้นในพริบตา ราวหยาดน้ำค้างต้องแสงตะวันแผดเผา
“นี่มัน...”เจินเหรินทิงหลานหันมองถ้ำด้วยความตื่นตะลึง เห็นร่างในอาภรณ์ขาวราวหิมะเหยียบอากาศเหินมา
ทุกย่างก้าวของนาง บัวขาวบริสุทธิ์จะผุดขึ้นใต้ฝ่าเท้า กลีบบัวพราวด้วยหยาดน้ำค้างใสสะอาด สะท้อนแสงเจ็ดสีใต้แสงตะวัน
ท่ามกลางบัวผลิบานทุกย่างก้าว ร่างนั้นก็มาถึงเหนือศีรษะของทุกคน
“ไป๋...ไป๋อิง!” ผู้อาวุโสสำนักหมื่นพิษหน้าซีดเผือด เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ นิ้วมือผอมแห้งกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ “เจ้า...เจ้าไม่ใช่ว่า...”
สตรีชุดขาวลอยตระหง่านกลางอากาศ ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว รอบกายโอบล้อมด้วยแสงเซียนบางเบา นางยกมือขึ้นแผ่วเบา แสงสีขาวอ่อนโยนดุจสายฝนวสันต์โปรยลงบนร่างคนของสำนักเสวียนเทียน สิ่งที่ยากจะเชื่อก็คือพิษร้ายถึงชีวิตเหล่านั้นกลับสลายไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งหิมะละลาย ใบหน้าซีดขาวของเหล่าศิษย์ค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาดให้เห็นชัดด้วยตาเปล่า