เมื่อเผชิญกับการโจมตีอันดุดันเช่นนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญแห่งสำนักเสวียนเทียนต่างหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนหน้าผาก พวกเขารู้ดีว่า หากไม่มีไป๋อิงคอยบัญชาการ การต่อกรกับผู้บำเพ็ญชั่วที่คลุกคลีอยู่กับวิถีพิษมานานหลายปีเหล่านี้ ย่อมมิใช่เรื่องง่าย เว่ยจี้กำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ส่วนเจินเหรินทิงหลานก็กัดฟันแน่น แววตาฉายความเด็ดเดี่ยว วันนี้เห็นทีต้องสู้จนตัวตายแล้ว
ในช่วงเวลาคับขันนั้นเอง ผืนดินใต้เท้าของทุกคนพลันปรากฏลวดลายแสงสีฟ้าอ่อนเป็นวงขึ้นมา
แสงนั้นแรกเริ่มริบหรี่ดุจแสงหิ่งห้อย เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นม่านแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า สกัดลูกศรพิษและหมอกพิษที่ปกคลุมทั่วนภาไว้ได้ทั้งหมด กู่พิษกระแทกกับม่านแสง ส่งเสียงแผดเผา “ซู่ซ่า” ไม่นานก็สลายเป็นควันเขียวสายแล้วสายเล่า
“นี่มัน...” รูม่านตาของเจินเหรินทิงหลานหดวูบ ก่อนจะพลันกระจ่าง เขานึกถึงก่อนที่ไป๋อิงจะเข้าไปในถ้ำ นางเคยใช้ปลายเท้าขีดรอยไว้บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ตอนนั้นไม่มีใครเห็นเป็นสำคัญ ที่แท้นั่นคือค่ายกลใหญ่ป้องกันภัยที่นางวางไว้ส่งเดช!
เหล่าคนของสำนักเสวียนเทียนพลันฮึกเหิมขึ้นมา เว่ยจี้อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ “เซียนจื่อไป๋ช่างคำนวณได้ราวเทพพยากรณ์จริง ๆ!” ตัดภาพไปทางสำนักหมื่นพิษ ใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้อาวุโสกลับบิดเบี้ยวจนแทบไม่เป็นคน เขาจ้องม่านแสงที่มีอักขระลึกลับไหลเวียนอยู่เขม็ง นิ้วมือผอมแห้งแทบจิกฝ่ามือจนเป็นแผล