ดวงตาของไป๋อิงหรี่ลง
นางไม่คิดเลยว่าจะได้พบหร่วนซินโหรวที่แคว้นเป่ยหยวน
จิตสังหารพลันผุดขึ้นในใจ
แต่ไป๋อิงก็สงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะสังหารหร่วนซินโหรว
ไม่ต้องพูดถึงเหยียนชื่อหลิงที่ยังอยู่ข้างกายนาง เกรงว่าคนจากสำนักฮวาหยางกลุ่มนั้นก็คงอยู่ไม่ไกลจากนางเช่นกัน
ไป๋อิงใช้จิตวิญญาณตรวจค้นดู และก็เป็นดังที่คิด ฉินหัวเจินเหรินอยู่ไม่ไกลจากหร่วนซินโหรวจริง ๆ
นิ้วมือของไป๋อิงกำหมัดแน่น
เมื่อเทียบกับหร่วนซินโหรวแล้ว นางเกลียดฉินหัวเจินเหรินยิ่งกว่า
เพราะไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ นางก็ต้องเผชิญคำสาปมารจิต
ใครจะคิดว่าอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักของนางมาตั้งแต่เด็ก จะฝังเมล็ดพันธุ์มารจิตไว้ในตัวนางตั้งแต่วันที่เก็บนางมาเลี้ยง ขอเพียงเขาต้องการ ก็สามารถทำให้นางตายได้ทุกเมื่อ!
ชาติก่อนนางผ่านความทุกข์ยากในโลกมนุษย์มานับไม่ถ้วน แม้ถูกควักแก่นทองออกไปก็ยังไม่ยอมแพ้ นางมุ่งมั่นฝึกฝนให้พลังบำเพ็ญก้าวหน้ายิ่งขึ้น เพื่อแก้แค้นให้ตนเอง แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะต้องตายเพราะคำสาปมารจิต ในช่วงเวลาที่นางไม่อยากตายที่สุด!
ใครจะรู้ว่ายามนางตาย นางคับแค้นใจเพียงใด!
นางยอมตายในระหว่างต่อสู้ ต่อให้ต้องตายในปากปีศาจอสูร นางก็ไม่ยอมตายเพราะสิ่งเช่นนี้!
ความอัดอั้นและเจ็บปวดเช่นนั้น นางไม่มีวันลืม!
และตอนนี้ นางก็ต้องคำสาปมารจิตอีกครั้ง
แต่ชาตินี้นางจะไม่ตายอีกแล้ว นางจะต้องแก้คำสาปมารจิตให้ได้ แล้วเอาคืนพวกมันอย่างสาสม!